Ik voel me meestal zelfverzekerd en ben heel blij met mijn leven en mij zelf. Ik schiet daar regelmatig in door. Ik mag graag vertellen wat ik meemaak en hoeveel geluk ik altijd heb. Ik ervaar het leven meestal als een prettige aaneenschakeling van avonturen en uitdagingen. Ik verveel me nooit en heb wel eens het idee dat ik te weinig tijd heb om alles te doen wat ik wil. Soms denk ik weleens dat ik een ongelofelijke narcist ben omdat ik zo blij met mezelf ben. Tegelijkertijd realiseer ik mij dat ik het wel met mezelf moet doen in dit leven, dus is het wellicht ook wel handig me zo te voelen.
Ik hou ook van anderen. Mensen zijn me lief. Ik kan heel erg genieten van mensen en hun bewegingen. Fascinerend om te zien hoe ieder op zijn manier bezig is vorm te geven aan zijn of haar leven. Ik heb zelden een hekel aan anderen. Ik zie meestal de mooie kanten van mensen. Irriteert me iets dan geef ik daar, binnen in mij zelf, volledig aan toe en het grappige is dat die irritatie dan ook zo weer weg zakt. Gebeurd dat niet dan spreek ik het uit en lost de irritatie meestal ook weer op. Soms kost dat tijd en dat is ook de moeite waard. Want dat zijn dan ook degenen die me lief zijn. Ik heb er veel voor over om irritatie vrij t.o.v. anderen te zijn.
Wat me wel opvalt is dat ik op een of andere manier heel goed in staat ben de irritatie van anderen op te roepen. Doordat ik me wel eens zelfingenomen gedraag lijkt het alsof ik de ander minder zie staan. Ik vergeet weleens om eerst de ander te vragen hoe het met hem of haar gaat. Vaak ben ik zo enthousiast over de dingen waar ik in geloof en mee bezig ben dat ik vergeet om werkelijk ook even in te tunen op die ander. Als ik dan klaar ben met het delen van mijn enthousiasme gaat mijn aandacht wel automatisch naar die ander en is het wel eens te laat. De ander is dan gekwetst omdat ik de indruk gaf alleen met me zelf bezig te zijn en niet te willen luisteren. Soms klopt dat en soms lijkt het zo. Door eerst te delen met wat me bezig houdt maak ik mezelf vrij om daarna te luisteren naar de ander. Wat ik vergeet is dat ik ook eerst naar de ander kan luisteren en dan de verbinding leggen naar mezelf. Maar door mijn enthousiasme over mijn eigen verhalen lukt me dat vaak niet. Ik realiseer me dat dat niet altijd prettig over komt. Gelukkig heb ik vaak mensen om me heen die me dan direct daarop aanspreken en me bewust maken van deze neiging van me. Ik kan dan prima terug schakelen. Ook is er een groep mensen die even afwachten en me na mijn verhaal aangeven dat ze het jammer vinden dat ik niet ook naar hun verhaal vraag. Ik ben erg blij dat ze dat doen. Dat houdt me wakker en scherp om naar hun verhaal te luisteren en te vragen hoe het met ze gaat en waar ze mee bezig zijn. Dit gaat me steeds beter af en tegelijkertijd merk ik ook dat ik zeer regelmatig weer in mijn valkuil trap. Ik heb daar overigens wel vrede mee want het hoort ook bij me dat ik barst van het enthousiasme en dit wil delen. Waar ik wel moeite mee heb zijn de mensen die zich stiekem ergeren en er niet mee komen of op een moment van “zwakte”.
Laatst was ik aangedaan omdat ik geconfronteerd werd met mijn eigen sterfelijkheid en die van anderen. Kort achter elkaar gebeurden er wat dingetjes waar ik niet echt gewoon mee ben: Ik kreeg een blok hout tegen mijn keel met als gevolg een ziekenhuisopname; Ik viel een keer bijna flauw en toen werd mijn lieve vader ook nog opgenomen in het ziekenhuis. Ik was iets stiller dan normaal en wat meer naar binnen gericht. Thuis ben ik dat veel vaker, maar buiten de deur ben ik veelal druk en aanwezig.
Komt er een man die ik al wat langer ken naar me toe en complimenteerde me met het feit dat ik zoveel zachter en toegankelijker was. Volgens hem was ik erg veranderd en had ik veel geleerd, ik was veel aardiger als anders. Die opmerking raakte me. Alsof ik normaal gesproken niet deug of zo. Ik kon me op dat moment geen beroerder compliment voorstellen. Ik hoorde het aan en werd verdrietig. Het voelde alsof ik geparasiteerd werd omdat ik me kwetsbaar voelde. Dat zou dus betekenen dat pas wanneer ik me kwetsbaar voel, toegankelijker word. Wat een bullshit. Ik voelde flink wat boosheid. Ik besloot er niet op te reageren. Het was een goede en belangrijke levensles voor mij. Ik weet nu nog beter wat het betekent voor anderen als ik doorschiet in mijn levensvuur. Ik vraag me dan wel af of ik me dan moet dimmen of juist verbinding moet zoeken? Ben ik onecht als ik vol vuur zit en mijn avonturen wil delen of druk en dominant overkom?
Ik bruis weer van de energie. Ik ben blij en voel me ontvankelijk. Ik weet van mijn kwetsbaarheid. Die mag er zijn. Ik voel me toegankelijk en open. Kom maar op wereld, kom maar leven ik omarm je. Ik heet iedereen welkom die moeite met me heeft dit direct te uiten. Verwar mijn enthousiasme en uitreiken niet met ontoegankelijkheid. Door vol in mijn kracht te staan wil ik niet zeggen dat jij niet mag komen. Kom maar, ik omarm je en nodig iedereen uit het leven met mij te vieren en aan te gaan. En als ik naar je toekom beloof ik je dat ik me vooraf afstem om ook naar jou behoefte te kijken en zal ik met volle aandacht luisteren.
8 reacties
Feed met reacties voor dit artikel
mei 7, 2010 bij 5:41 am
Marja Ruijterman
Dag Albert,
Wat een eerlijk open verhaal. Je stelt je kwetsbaar op door te vertellen over je overdonderende enthousiasme en je verdriet door de opmerking van die man.
En je openheid om er naar te kijken en te voelen en de uitnodiging naar de wereld.
Ik herken er veel in. Kan ook overdonderend enthousiast zijn en heb vaak gehoord dat het mensen te veel was. De buurvrouw vroeg ooit of ik wat minder enthousiast wilde groeten in de ochtend. Als je zelf niet vrolijk bent is het confronterend iemand voor je te hebben die straalt. Het verschil is dan erg groot.
Stop nooit met stralen en laat je enthousiasme door je heen gloeien en zoals je zegt… afstemmen en er zijn.
De wereld heeft stralende mensen nodig en door je straling laat je anderen zien dat het mogelijk is en dat dat vuur ook in hen zit.
mei 14, 2010 bij 8:03 pm
Meindert van Dijk
Beste Albert,
Via Linkedin kwam ik op je weblog terecht. Ik heb grote bewondering voor je open en kwetsbare opstelling!
Voor zover ik je ken en je in het verleden enkele malen heb meegemaakt herken ik hierin veel van wat je schrijft.
Ik denk, dat het goed is wat je bij jezelf constateert, maar dat je er ook weer niet teveel bij moet stilstaan. Je bent wie je bent: een fijne enthousiaste vent, die anderen helpt en regelmatig op een verrassende manier ‘uit de hoek’ kan komen.
Volgens mij kun je inderdaad met de meeste mensen goed opschieten en goed praten. Mijn ervaring is, dat je meestal ook goed naar anderen luistert, zelfs doorvraagt waar anderen het bij laten zitten. Heel belangrijk!
Niemand is perfect, ook jij en ik niet. Daarom nogmaals: probeer bij jezelf te verbeteren, wat je vindt dat beter kan en geniet verder van je enthousiastme, je geluk en je opgewektheid. Je bent hierdoor een stralende zon voor vele anderen!
Geniet van het leven!
Hartelijke groeten,
Meindert van Dijk
mei 15, 2010 bij 9:34 am
Sas
Hmm. Degene die commentaar leverde probeerde dat op een heel positieve manier te doen. En toch raakt het je verkeerd. Goed om je te beseffen dat je datzelfde effect zelf ook kunt hebben. Soms goed om op een speelse manier een trucje in te bouwen: spreek bijvoorbeeld met mensen af dat ze, als ze zich miskend voelen omdat jij eerst je verhaal kwijt moet en ze dat te lang vinden duren, ze je een seintje geven. Bijvoorbeeld ‘time out, vertel zo verder, maar ik wil eerst even wat kwijt’. Of in de vorm van het opsteken van hun duim… Lekker positief, maar wel duidelijk.
mei 15, 2010 bij 10:10 am
albertaukes
Dank je voor je reactie.groet Albert
mei 15, 2010 bij 5:11 pm
nja damhuis
Hoi Albert, wat mooi dat je zo open naar jezelf en naar buiten treedt! Ik herken in wat je schrijft het enneagramtype 7. Er zit een onbewust mechanisme achter het geen je tot uitdrukking brengt. Wat ik zie is dat je al behoorlijk in de smiezen hebt wat er gebeurt. Als je het leuk en interessant vind kun je eens kijken naar het enneagram en dan specyfiek naar type 7 de avonturier. Het enneagram bied een stukje diepgang in het hoe en waarom van jouw gedrag, waarom je het doet en hoe je het eventueel kan transformeren. Je bent door je bewustwording al op de goede weg, je kwetsbaarheid tonen is voor jou een hele stap voorwaarts en maakt je naast een enthousiast mens ook een gevoelig mens, mooi toch!
hartegroet Anja
mei 17, 2010 bij 8:03 am
Dorine
Hallo Albert.
je hebt me met je woorden meegenomen in wie je bent. ik lees hoe je je Zelf in je eigen persoonlijkheid beleeft en dat je geniet van hoe je in het leven staat. Ik lees een mooi mens. En (gelukkig) blijven er nog kwetsbare stukjes over. bij het lezen van jouw stuk komt bj een uitspraak uit het juwelenschip van Longchenpa boven: ‘doe niets tegen het doen en tegen wat verschijnt’ Ik versta dat alsvolgt: als wij volledig ontspannen
zijn, en we kijken de wereld in dan hoeven we niets te doen: we hoeven alleen maar te voelen: wat geven onze zintuigen aan signalen door. welke emoties en welke impulsen worden opgewekt. Longchenpa raadt ons: doe dan even niets. voel (zoals je beschrijft bij de irritatie) wat je voelt en laat gedachten en gedragsimpulsen opkomen en gaan zonder er iets mee te doen. Kortom ben even stil… en dan komt er iets anders vrij. zoals hij zegt een juweel: helder voelen, helder weten, helder Zijn. Stel, als je jouw enthousiasme als een reactie op de wereld ziet.. en je wacht even voor je je impulsen volgt om te luisteren in de stilte naar je enthousiasme. welke schoonheid zou er dan boven komen!!
het op mijzelf betrekkend: hoe meer ik aanwezig ben met alles wat bij mij hoort, des te krachtiger en kwetsbaarder word ik. Juist op mijn meest krachtige open momenten kan het gebeuren dat ik me helemaal uit het lood geslagen voel doordat iemand iets tegen mij zegt of iets doet, wat een emotie raakt die in mij sluimert. In eerste instantie roept dat boosheid op, want even is de beleving: jij doet iets met mij wat mij uit balans brengt. Mijn eerste reactie naar buiten is: me terug trekken in mijzelf, zodat ik op een ander moment dat gevoel kan voelen en de kracht onder de boosheid kan ontdekken. Ik heb het mijn oefening gemaakt om op die momenten aanwezig te blijven met alles wat er in mij is: dus niet stil worden en me afsluiten, maar open blijven: ademen en voelen wat er is. Niets doen. En als me dat lukt, dan komt er uit het niets een antwoord, een handeling, een vraag die zowel mijn emotie als de spanning in het contact met de ander doet oplossen. Het zet zich om in rust en stroming. Die beloning helpt mij te vertrouwen.
Ik weet zeker dat je enthousiasme jou al veel heeft gebracht. wellicht heeft het nog veel meer voor je in petto.
Harte groet! Dorine
mei 17, 2010 bij 8:12 am
fons
Voor mij een Prachtig leerzaam stuk tekst Albert..
Ik ‘ken’ jou(karakter) niet, maar uit je verhaal blijkt maar al te mooi het ‘mens-zijn’.
Het grappige is dat het mechanisme wat je tot een enthousiast mens maakt jouw soms ook tot een kwetsbaar ingetogen mens maakt…… één en dezelfde zijn.
Beide zijn m.i. ei-genschappen van je (evolutionair)gevormde karakter dus ego.
Zoals je zelf al vertelt mogen beide eigen-schappen er zijn zolang ze voor jouw niet energieslopend gaan worden .
Op het moment dat bepaalde eigenschappen uit jouw ego ,je gaan raken wordt het tijd te gaan ont-dekken hoe dit komt en wat die dingen of situaties zijn die jouw ‘triggeren’.
Als je die oorzaken hebt ontdekt laat je ze vanzelf ‘los’ en houdt je de energie over die je kwijtraakte door het ‘vasthouden’.
bedankt voor jouw open-heid en spiegel
groet fons vermeij
juni 5, 2010 bij 7:41 pm
dorien
Hoi Albert,
Mooi! Ik herken het wel, die wervelstorm, juist leuk, niet altijd eenvoudig, je hebt me aan het denken gezet en nu kan ik het niet meer vergeten, dankje. Aandacht geven en vragen en nemen, dat is niet altijd eenvoudig, maar wel een uitdaging.
groetjes Dorien