You are currently browsing the category archive for the ‘ADHD’ category.

Met een glimlach op zijn gezicht doet hij zijn oefening. Hij experimenteert, lacht en probeert uit hoe hij zijn partner  kan werpen. Frank is wat lang voor zijn leeftijd, heeft een prachtige blonde kuif en zijn ogen vliegen alle kanten uit. Dan is hij weer wat dromerig en lijkt bijna afgeleid, het volgende moment is hij energiek met zijn oefening bezig. Een echte jongen, vol met levenslust en een sterke drive om dingen uit te proberen.

Hij valt niet echt op in mijn grote groep met jiu-jitsu leerlingen. Een van de vele leuke hard werkende en speelse kinderen. Hij vindt het erg leuk als ik hem af en toe een instemmende blik geef. Ik hoef niet veel tegen hem te zeggen. Hij verstaat mijn blikken prima. Soms als ik wat wil uitleggen en hij nog even bezig is, hoef ik slecht te kijken en het is dan net of hij voelt dat ik op hem wacht.

 

Een paar weken terug komt zijn moeder naar me toe en vraagt me of ik Frank ook zo druk vindt. Ik frons mijn wenkbrauwen, schud mijn hoofd ontkennend en vraag haar waarom ze die vraag stelt.

“Op school vinden ze hem heel erg druk en daardoor staat hij heel  vaak op de gang”, zegt ze.

“Hoezo staat hij dan op de gang, wat moet hij daar dan doen?” vraag ik haar.

“Ze vinden hem veel te druk en snel afgeleid en vinden dat ik hem Ritalin moet geven, anders is hij bijna niet te handhaven. Ze sturen hem dan ook voortdurend op de gang als hij druk is.”

Ik ben stom verbijsterd en begrijp er niks van. Als er iets aan dit kind had gemankeerde had ik toch iets moeten merken? Ik zie Frank als een gewone gezonde Hollandse jongen met een normale en gezonde energie. Sterker nog: gelukkig heeft hij veel energie, dan gebeurt er tenminste wat en is het gemakkelijk om hem in actie te krijgen.

“Hoezo Ritalin, sinds wanneer mogen leerkrachten ouders zeggen dat hun kind aan de Ritalin moet”? vraag ik haar nog steeds volstrekt verbijsterd.

“Tja, dat weet ik ook niet”, zegt de moeder, “hij schijnt op school nogal druk te zijn, maar thuis merk ik er niks van, maar een onderzoek heeft uitgewezen dat hij wel wat druk en ongeconcentreerd kan zijn, misschien zit hij wat tegen ADHD aan”.

Nu rollen de ogen zowat uit mijn hoofd, ik heb nog nooit zo’n nonsens gehoord, leerkrachten die ouders zeggen dat hun kind aan de Ritalin moet omdat hij druk doet. Ethisch raakt het helemaal kant noch wal. Een kind wat druk doet en wat teveel energie heeft , wordt als ADHD gekwalificeerd en moet dan maar van de leerkrachten aan de Ritalin. Ik krijg sterk het vermoeden dat het kind Ritalin moet slikken om het onvermogen van de leerkrachten te verdoezelen. Ik merk dat ik kwaad word en niet zo’n een beetje ook.  Toch heb ik nog wat vragen voordat ik helemaal in mijn oordelen schiet.

“Hoe gaat dat dan op school”? vraag ik.

“Hij heeft meerdere leerkrachten en er is er een naar wie hij goed luistert, maar bij de anderen gaat het niet, bij hun is hij druk en luister hij slecht.”

Wat later knoop ik een praatje met Frank aan. Ik vraag hem hoe het op school gaat. Hij vertelt me dat hij heel vaak op de gang staat en dat hij school nogal saai vindt en dat hij vaak snel klaar is met zijn taak en dan wat gaat klieren bij de extra taken

Kennelijk verveelt Frank zich dan. Ik verbaas me over het kennelijke onvermogen van de leerkrachten die moeite met hem hebben. In mijn ogen is Frank een volstrekt normaal en gezond kind.

Wellicht heeft dit met de waan van het huidige onderwijs te maken dat hoe meer je in een kind stopt er ook aan de andere kant veel uit gaat komen. Het product en prestatiegerichte onderwijs perverteert verder en gaat steeds meer plofkinderen voortbrengen en in dit geval niet direct door letterlijk ruimtegebrek, maar wel door figuurlijk ruimtegebrek.
Hoe moeilijk is het om dit kind zelf na te laten denken dit mede op te lossen. Wellicht 10 minuten hardlopen of anderszins bewegen ieder uur? Uitgaan van de wereld van het kind, uitgaan van de klantbehoefte in plaats van stompzinnig productgericht pushen! Daar krijg je ongelukkige kinderen en leerkrachten van. Mensen kopen normaliter pas als ze er behoefte toe voelen. Verleiding en uitdaging werken beter dan pushen. Een kind wil vanuit zichzelf ontdekken en is nieuwsgierig. Een leerkracht hoeft alleen maar slim aan te sluiten op deze behoefte. Het pushen van leerstof en prestaties is als een ongewenste intimiteit, een vorm van verkrachten. Ik vind het ronduit walgelijk en zeer ongewenst hoe er met de huidige generatie kinderen wordt omgegaan. Dit wijt ik overigens niet aan de leerkrachten, maar wel aan de beleidsmakers en managers in het onderwijs. (Lees de brief van de leerkracht eens die niet voor niks stopt vanwege deze trend in het huidige onderwijs:  http://t.co/g63eKeHQlT  )

 

Frank wil spelen en bewegen, uitgedaagd worden met zinvolle en prikkelende taken. Hij wil een duidelijke en stevige leerkracht die hem stimuleert en daar waar nodig liefdevol begrenst. Frank wil graag leren, maar wel vanuit zijn eigen belangstelling.

De leerkrachten die tegen Frank aanlopen worden geconfronteerd met de starheid van het huidige leersysteem waar teveel wordt uitgegaan van de zwakte van kinderen. Waarom niet gewoon beginnen vanuit Frank zijn eigen belangstelling en talenten. Zelfs een gemiddelde verkoper loopt voor op het onderwijs door uit te gaan van de klantbehoefte. Het is vernederend leerkrachten zo te laten werken. De doctrine van inspectie en Cito gaat wel heel erg ver met het stompzinnige opbrengsten gericht onderwijs. Kinderen zijn geen koeien of kippen. Overigens hebben boeren het ook beter door dan al die beleidsmakers. Zij doen er alles aan dat de koe en de kip zich prettig voelen om een optimale opbrengst te krijgen. Waarom wordt dit dan niet toegepast op Frank en al die ander kinderen.

Frank is een prachtig voorbeeld van een gezond en energiek kind, die kennelijk opvalt door zijn levenslust. Demp die niet, maak er gebruik van om hem te laten ontdekken wat hij allemaal kan en wil. Maak hem mede eigenaar van zijn ontdekkingsreis in de wereld van kennis en ontwikkeling. Zowel cognitief, creatief, fysiek, muzikaal, mathematisch, sociaal en kunstzinnig.

 

Advertenties

Ik ben kwaad en wellicht nog wat meer verontrust.

Hoe halen mensen het in hun hoofd om sommige jongeren vol te stoppen met ritalin of aanverwante producten die wellicht gelukkiger en effectiever zijn zonder deze medicatie.

Ik ken een meisje. Een eigenzinnige puber die volstrekt haar eigen pad wil volgen. Prachtig om te zien. Er is echter iets eigenaardigs met haar. Soms is ze er helemaal bij, maar vaker is ze van de wereld. In het begin begreep ik daar niks van. Hoe kon ze nu zo afwezig zijn?

Ik vroeg haar erna. Ze haalde haar schouders op en vertelde me dat ze het niet wist. Ik vroeg haar wat ze dan precies niet wist. Ze begreep niet wat ik bedoelde. Ik legde haar uit dat ze soms zo heerlijk pittig en eigenzinnig was en dan weer zo verward en volstrekt van de wereld. “Gebruik je drugs of medicijnen?”, vroeg ik haar. “Nee geen drugs, maar ik krijg wel een soort Ritalin want ik heb ADHD. Ik word daar rustig van.” “Wat gebeurt er dan als je hiermee zou stoppen?”, vroeg ik. “Dan word ik vet druk”, was het antwoord. Ze vertelde me dat ze al vanaf haar 7e jaar deze medicijnen slikt. Ik kon het bijna niet geloven. Mijn ongeloof trok haar aandacht, waarop ze zei dat het voor haar heel normaal was.

Ze vertelt regelmatig van haar problemen op school. Ze kan zich slecht concentreren en vergeet vaak haar afspraken. Ze mist heel veel scherpte en er ontgaat haar van alles. Ze krijgt dan ook regelmatig straf en als ik daarnaar vraag heeft het altijd te maken met dat ze zaken vergeet en ze onnozele vergissingen maakt. Ik bespeur geen moedwil van haar kant.

Ik zie haar stoeien met een leeftijdgenoot, maar ze laat tegelijktijdig met zich sollen. Dat is niks voor haar. Ik wil haar een beetje opzwepen maar ze komt niet los. Ik roep haar toe dat ik haar pit en vuur wil zien en dat ze best haar krengerigheid mag inzetten. Dan kijkt ze me aan en zegt:” Ja wat wil je, ik doe mijn best om een braaf meisje te zijn en vervolgens moet ik van jou een kreng zijn. Terwijl ze op school en thuis willen dat ik beter mijn best doe en naar ze luister.” “Wat wil jezelf?”, vroeg ik haar. Ze haalde haar schouders op. “Je moet de dingen doen die jij wil doen. Het is jouw leven. Je leert niet voor je ouders of docenten. Dat doe je voor jezelf,” zei ik.” Jij bepaalt wat je wilt en dat zorgt ervoor hoe dingen gaan lopen.. Je wil iets en dan ga je ervoor”. “Ja , dat is zo, ik wil heus wel maar ik word gek van iedereen die wat van me moet en ik vergeet ook heel veel, maar dat doe ik niet met opzet”.

Mijn hart breekt. Ik weet zeker dat dit meisje wel wil, maar hulp moet krijgen hoe ze helder kan blijven en haar focus kan richten. Het knaagt aan me, aangezien ik denk dat die ADHD-onderdrukker een grote rol speelt bij haar problemen. Ik heb haar al eens gevraagd of ze de afgelopen jaren nog eens bij de dokter was geweest , om te kijken of hoe het met haar en haar medicijnen ging. Daarop had ze ontkennend geantwoord. Ik vraag me af welke rol haar hormonen spelen nu ze in de puberteit is en hoe dit in interactie is met haar medicijnen. Ik weet het niet, want ik ben geen medicus. Ergens weet ik dat het niet klopt om een jongere alsmaar medicijnen te laten gebruiken, zonder na te gaan of het nog nodig is. Zo’n remmer dempt naast de drang om druk te zijn volgens mij tevens de levenslust. Ze schijnt lastig te zijn, alleen waarom merk ik daar niks van. Ik zie dat ze moeite heeft om dingen op te nemen en zaken vast te houden, maar dat heeft te maken met haar loomheid en dromerigheid. Ik hoor vaker mensen klagen over jongeren en pubers, wat ik oprecht niet begrijp. Zijn we vergeten hoe we zelf vroeger waren en nog steeds af en toe zijn? Ik heb vast ook ADHD, ik ben altijd druk en onrustig. Al ben ik blij dat ik dat mag voelen want hierdoor weet ik dat ik leef en besta. Ongetwijfeld zullen mensen zich soms storen aan mij, maar dat kan ook omgekeerd zijn. Ik gun vele kids dat ze bevrijd mogen worden van de chemische onderdrukkers, opdat ze wakker, onrustig en bewegelijk kunnen zijn. Als we ze hun ruimte en beweging gunnen, zullen ze wellicht door minder stil te zitten ook minder snel last krijgen van obesitas.

Ja ik ben kwaad en misschien is dit onterecht. Er zullen vast ook kinderen en mensen gebaat zijn bij dergelijke medicatie. Alleen het gemak waarmee kinderen, zonder dat ze controle hierop krijgen of tussenevaluaties hebben, dit soort pillen krijgen beangstigt me vreselijk. Tevens krijg ik een verontrustend gevoel over het feit dat de leraren en begeleiders van deze kinderen verbanden zoals hierboven geschetst niet door hebben. Er wordt dan moeite gedaan om een kind in het gareel te krijgen, maar het ontbreekt aan een precieze diagnose. Een kind hoeft niet in het gareel. Wij hoeven ze alleen maar te begeleiden en soms te begrenzen bij het zoeken naar, en bewandelen van, hun eigen weg.