You are currently browsing the category archive for the ‘bewustzijn’ category.

Fascinerend vind ik het hoe schijnbaar ingewikkelde zaken soms eensklaps helder en eenvoudig worden. Ik begeleid een vrouw waarbij we gesprekken voeren over zelfvertrouwen, grenzen stellen, goed voor zichzelf opkomen en hoe lastig ze dat af en toe vind. Totdat………

 

Ze valt direct met de deur in huis: ”Albert, ik ga voorlopig stoppen met de gesprekken die we hebben. Ik heb ze nu even niet nodig.”

“Dat klinkt goed”, antwoord ik haar, “en mag ik weten wat er veranderd is waardoor je de gesprekken niet meer nodig hebt?’

“Ik ben zwanger en ga alle aandacht en energie die ik heb, richten op mezelf. Het is voor de baby heel belangrijk dat ik goed voor mezelf zorg. Ik weet precies wat ik wil en het gekke is dat de onderwerpen waar ik moeite mee had en waar we het in onze gesprekken over hadden, nu niet meer spelen.”

“Wat mooi voor jullie dat er weer een kleine op komst is”, antwoord ik haar, “van harte gefeliciteerd! Zowel met je zwangerschap als voor het feit dat je de essentie van onze gesprekken nu zomaar in de praktijk toepast. Echt geweldig dat de zwangerschap je dit zo duidelijk maakt.” Het blijft even stil aan de overkant van de tafel. “Maar als ik volgend jaar mezelf weer eens wegcijfer of mijn grenzen niet aangeef bij een nieuw project op mijn werk, dan heb ik misschien je hulp wel weer nodig”, repliceert ze.

Dit ontlokt een glimlach op mijn gezicht. “Hoezo dan?’ vraag ik haar, “je begrijpt de essentie van wat nodig is precies. Je verwoordt het exact. Een zwangerschap en een baby krijgen is ook een soort project. Door alle natuurlijke processen en hormonen volg je precies de natuur en zorg je optimaal voor jezelf zodat het de baby goed zal gaan. Eerst goed voor jezelf zorgen, waardoor je ook optimaal voor de ander kunt zorgen. Dus maak een soort mentale screenshot van dit wonderbaarlijke natuurlijke vermogen wat jouw zwangerschap je geeft, want dat is precies wat je nodig hebt om optimaal te functioneren in elke andere situatie”.

Ze lacht me toe, “ja , dat zou wel het gemakkelijkst zijn en dat wil ik ook wel. Het is fijn om weer zwanger te zijn, vooral omdat mijn focus nu zo duidelijk bij de baby ligt en daardoor bij mijn eigen gezondheid en welbevinden. Ik vind het idee dat mijn zwangerschap en de baby krijgen ook een soort project is wel een mooie metafoor. Wat ik nu kan zou ik altijd wel willen. Grappig die vergelijking van een screenshot maken van hoe ik me nu voel en hoe ik nu handel en dat me dat dus kan helpen als de baby er straks is en ik weer wat minder gebruik maak van moeder Natuur. Gek eigenlijk dat ik nu zo goed weet en voel wat ik nodig heb en dat ik dat straks misschien wel weer vergeet”.

“Ja, best gek en ook gaaf die wonderbaarlijke natuurlijke vermogens van ons  ”, antwoord ik.

 

Een kwartje valt soms ineens, waardoor zaken zich gemakkelijk oplossen. We hoeven ons slechts onze natuur te volgen en soms weer herinneren, eventueel met “een mentale screenshot”.

Advertenties

Met een glimlach op zijn gezicht doet hij zijn oefening. Hij experimenteert, lacht en probeert uit hoe hij zijn partner  kan werpen. Frank is wat lang voor zijn leeftijd, heeft een prachtige blonde kuif en zijn ogen vliegen alle kanten uit. Dan is hij weer wat dromerig en lijkt bijna afgeleid, het volgende moment is hij energiek met zijn oefening bezig. Een echte jongen, vol met levenslust en een sterke drive om dingen uit te proberen.

Hij valt niet echt op in mijn grote groep met jiu-jitsu leerlingen. Een van de vele leuke hard werkende en speelse kinderen. Hij vindt het erg leuk als ik hem af en toe een instemmende blik geef. Ik hoef niet veel tegen hem te zeggen. Hij verstaat mijn blikken prima. Soms als ik wat wil uitleggen en hij nog even bezig is, hoef ik slecht te kijken en het is dan net of hij voelt dat ik op hem wacht.

 

Een paar weken terug komt zijn moeder naar me toe en vraagt me of ik Frank ook zo druk vindt. Ik frons mijn wenkbrauwen, schud mijn hoofd ontkennend en vraag haar waarom ze die vraag stelt.

“Op school vinden ze hem heel erg druk en daardoor staat hij heel  vaak op de gang”, zegt ze.

“Hoezo staat hij dan op de gang, wat moet hij daar dan doen?” vraag ik haar.

“Ze vinden hem veel te druk en snel afgeleid en vinden dat ik hem Ritalin moet geven, anders is hij bijna niet te handhaven. Ze sturen hem dan ook voortdurend op de gang als hij druk is.”

Ik ben stom verbijsterd en begrijp er niks van. Als er iets aan dit kind had gemankeerde had ik toch iets moeten merken? Ik zie Frank als een gewone gezonde Hollandse jongen met een normale en gezonde energie. Sterker nog: gelukkig heeft hij veel energie, dan gebeurt er tenminste wat en is het gemakkelijk om hem in actie te krijgen.

“Hoezo Ritalin, sinds wanneer mogen leerkrachten ouders zeggen dat hun kind aan de Ritalin moet”? vraag ik haar nog steeds volstrekt verbijsterd.

“Tja, dat weet ik ook niet”, zegt de moeder, “hij schijnt op school nogal druk te zijn, maar thuis merk ik er niks van, maar een onderzoek heeft uitgewezen dat hij wel wat druk en ongeconcentreerd kan zijn, misschien zit hij wat tegen ADHD aan”.

Nu rollen de ogen zowat uit mijn hoofd, ik heb nog nooit zo’n nonsens gehoord, leerkrachten die ouders zeggen dat hun kind aan de Ritalin moet omdat hij druk doet. Ethisch raakt het helemaal kant noch wal. Een kind wat druk doet en wat teveel energie heeft , wordt als ADHD gekwalificeerd en moet dan maar van de leerkrachten aan de Ritalin. Ik krijg sterk het vermoeden dat het kind Ritalin moet slikken om het onvermogen van de leerkrachten te verdoezelen. Ik merk dat ik kwaad word en niet zo’n een beetje ook.  Toch heb ik nog wat vragen voordat ik helemaal in mijn oordelen schiet.

“Hoe gaat dat dan op school”? vraag ik.

“Hij heeft meerdere leerkrachten en er is er een naar wie hij goed luistert, maar bij de anderen gaat het niet, bij hun is hij druk en luister hij slecht.”

Wat later knoop ik een praatje met Frank aan. Ik vraag hem hoe het op school gaat. Hij vertelt me dat hij heel vaak op de gang staat en dat hij school nogal saai vindt en dat hij vaak snel klaar is met zijn taak en dan wat gaat klieren bij de extra taken

Kennelijk verveelt Frank zich dan. Ik verbaas me over het kennelijke onvermogen van de leerkrachten die moeite met hem hebben. In mijn ogen is Frank een volstrekt normaal en gezond kind.

Wellicht heeft dit met de waan van het huidige onderwijs te maken dat hoe meer je in een kind stopt er ook aan de andere kant veel uit gaat komen. Het product en prestatiegerichte onderwijs perverteert verder en gaat steeds meer plofkinderen voortbrengen en in dit geval niet direct door letterlijk ruimtegebrek, maar wel door figuurlijk ruimtegebrek.
Hoe moeilijk is het om dit kind zelf na te laten denken dit mede op te lossen. Wellicht 10 minuten hardlopen of anderszins bewegen ieder uur? Uitgaan van de wereld van het kind, uitgaan van de klantbehoefte in plaats van stompzinnig productgericht pushen! Daar krijg je ongelukkige kinderen en leerkrachten van. Mensen kopen normaliter pas als ze er behoefte toe voelen. Verleiding en uitdaging werken beter dan pushen. Een kind wil vanuit zichzelf ontdekken en is nieuwsgierig. Een leerkracht hoeft alleen maar slim aan te sluiten op deze behoefte. Het pushen van leerstof en prestaties is als een ongewenste intimiteit, een vorm van verkrachten. Ik vind het ronduit walgelijk en zeer ongewenst hoe er met de huidige generatie kinderen wordt omgegaan. Dit wijt ik overigens niet aan de leerkrachten, maar wel aan de beleidsmakers en managers in het onderwijs. (Lees de brief van de leerkracht eens die niet voor niks stopt vanwege deze trend in het huidige onderwijs:  http://t.co/g63eKeHQlT  )

 

Frank wil spelen en bewegen, uitgedaagd worden met zinvolle en prikkelende taken. Hij wil een duidelijke en stevige leerkracht die hem stimuleert en daar waar nodig liefdevol begrenst. Frank wil graag leren, maar wel vanuit zijn eigen belangstelling.

De leerkrachten die tegen Frank aanlopen worden geconfronteerd met de starheid van het huidige leersysteem waar teveel wordt uitgegaan van de zwakte van kinderen. Waarom niet gewoon beginnen vanuit Frank zijn eigen belangstelling en talenten. Zelfs een gemiddelde verkoper loopt voor op het onderwijs door uit te gaan van de klantbehoefte. Het is vernederend leerkrachten zo te laten werken. De doctrine van inspectie en Cito gaat wel heel erg ver met het stompzinnige opbrengsten gericht onderwijs. Kinderen zijn geen koeien of kippen. Overigens hebben boeren het ook beter door dan al die beleidsmakers. Zij doen er alles aan dat de koe en de kip zich prettig voelen om een optimale opbrengst te krijgen. Waarom wordt dit dan niet toegepast op Frank en al die ander kinderen.

Frank is een prachtig voorbeeld van een gezond en energiek kind, die kennelijk opvalt door zijn levenslust. Demp die niet, maak er gebruik van om hem te laten ontdekken wat hij allemaal kan en wil. Maak hem mede eigenaar van zijn ontdekkingsreis in de wereld van kennis en ontwikkeling. Zowel cognitief, creatief, fysiek, muzikaal, mathematisch, sociaal en kunstzinnig.

 

Onze gedachten zijn onlosmakelijk verbonden met ons lijf en onze gevoelens en scheppen samen een oneindige denkkracht. Denkkracht waarmee we heerlijk kunnen spelen, ons welbevinden positief kunnen beïnvloeden en kunnen reflecteren. Deze geïntegreerde denkkracht brengt zaken uit het onderbewuste naar het bewuste. Ons voelen en onze emoties vormen met ons denken een groot intelligent geheel. Het besef dat ons bewustzijn zo veel ruimer is dan ons denken opent een gigantische schatkist. Ik kan me een slag in de rondte denken en tegelijk niet bewust zijn. Bewustzijn is veel meer dan wat wij normaliter het denken noemen. Het betekent onder meer dat ik kan kijken naar wat zich afspeelt in mijn bovenkamer, hoe ik mijn denken organiseer, of hoe ik reageer in een bepaalde situatie.
Bewustzijn bevat ook ons dieper ‘weten’ of intuïtie. Ons lijf en onderbewustzijn weten bepaalde zaken al, terwijl het nog niet binnen is gekomen bij ons bewuste denken. We zijn niet getraind en opgeleid om dit proces van bewustzijn te activeren en te versnellen, hoewel er eeuwenoude tradities zijn om dit te realiseren. Meditatie is zo’n oude traditie. Het is een goede manier om te leren ons denken te observeren. Het helpt om onze eigen gedachten, lijf en gevoelens waar te nemen. Door meditatie krijgen we door hoe onze gedachten en gevoelens zich ontvouwen, zonder daar een oordeel over te hebben. Gedachten kunnen of alle kanten uit vliegen of zich bewust in een bepaalde richting bewegen. Door middel van meditatie kun je je denkdiscipline trainen. Je kunt gaan spelen en oefenen met je denken.
Gedachten dienen zich gewoon aan, ze komen op en gaan weer voorbij of laten je niet meer los.. Er zijn ook gedachten die je zelf op kunt laten komen. Je kunt je bijvoorbeeld vrijwillig verbinden met een opkomende gedachte die jij bepaalt. Je laat je daarin vervolgens meegaan. Je surft mee op de golf van die gedachte en tegelijk kijk je als het ware vanaf het strand naar diezelfde surfer. Enerzijds laat je je meevoeren door de gedachten en tegelijkertijd kijk je vanaf een afstand naar de manier hoe de gedachte je meeneemt. Dit vraagt enige oefening en levert vrij snel resultaat op. Je zult merken dat je gedachten veel minder vaak met je op de loop gaan, omdat je met deze oefening leert je gedachten te besturen, stoppen, omdraaien, wat je maar wilt. Een andere vorm van oefenen en spelen met je gedachten is een verplichte verbinding aangaan met een gedachte die zich aan je opdringt. Het verplichtende zit in het gegeven feit dat deze gedachten zich aan je blijven opdringen tot je er aandacht aan besteedt. Bij deze oefening sta je jezelf toe om meegezogen te worden door die bepaalde gedachte. Vaak zijn dit gedachten rond bepaalde thema’s in je leven, zaken waar je nog niet volledig je verantwoordelijkheid in hebt genomen. Deze gedachten maken allerlei emoties los, maar gelijktijdig blijf je op het strand staan.
Vooral bij de laatste vorm, de verplichte verbinding, is het veel moeilijker om te blijven observeren en de positie van waarnemer vast te houden. Zodra je moet ‘vechten’ om die positie te behouden, ben je hem eigenlijk al kwijt. Bij de vrijwillige verbinding kies je zelf het thema van je gedachte, bij de verplichte verbinding laat je een gedachte aan je opdringen en vervolgens is er geen ontkomen aan. Spelen met deze posities maakt je geest flexibel en brengt je in aanraking met de ruimte tussen de gedachten, waar het stil is, rustig en neutraal. Zonder verwachting, zonder oordeel. Hoe vaker je daar komt, hoe rustiger het in het dagelijks leven in je hoofd wordt.

Uit: Spirit en Spruitjes http://www.spiritenspruitjes.nl

Femmie heeft er de laatste tijd last van dat opmerkingen en gebeurtenissen haar nogal raken. Ze begrijpt niet hoe dit kan. Het is net of ze vroeger wat beter kon relativeren dan nu. Alles komt zo heftig binnen. Ze is nu alweer een aantal jaren hard met zich zelf in de weer om te ontdekken wie ze is en wat ze wil. Op haar geheel eigen wijze heeft ze flink aan haar eigen ontwikkeling gewerkt. Ze heeft het gevoel veel opener te zijn,  haar mening spreekt ze beter uit en ze komt tegenwoordig beter op voor zichzelf. Wat ze alleen nogal lastig vind, is dat doordat ze de dingen beter doorziet, ze zich ook alles wat meer aantrekt. Neem nu bijvoorbeeld haar zuster. Vroeger adoreerde Femmie haar. Haar zus was er altijd en nam een deel van de opvoeding en verzorging van haar moeder over. Haar oudste zus regelde heel veel zaken binnen het gezin. Vaak wist ze te bemiddelen en zorgde dat ieder gezinslid zich prettig voelde.  Maar de laatste tijd doorziet Femmie dat een deel van het gedrag van haar zus bestaat uit manipulatie. Femmie vindt het belangrijk dat haar moeder met de kerst niet alleen is en besluit dit met de broers en zus te overleggen. Zoals altijd neemt haar oudste zus het regelen al vrij snel over. Uiteindelijk heeft ze het zo geregeld dat Femmie en haar broer voor moeder zorgen en zij zelf met de kerstdagen geen familie afspraken heeft. Femmie besluit er wat van te zeggen, maar zus lief draait het direct om door te zeggen: ‘Hoezo klaag je nu? Het lijkt wel alsof je de kerst niet samen met moeder door wil doorbrengen. Je moet toch blij zijn dat jij de eerste kerstdag met moeder  door kan brengen.’ Door deze opmerking raakt Femmie volledig van slag. Ze vindt het gemeen van haar zus. Ze komt er steeds meer achter komt hoe haar zus dit doet en ze probeert zich er wel voor af te sluiten maar dat lukt niet echt. Vooral omdat ze de laatste tijd overal om zich heen mensen meemaakt die op dezelfde manier konkelen en bezig zijn met hun eigen belang. Femmie wordt er misselijk van.

Op een dag zit ze te kletsen met een spontane, verfrissende jongeman die net in haar team is komen werken. Zijn naam is Alex. Hij is open en ongedwongen. Ineens steekt ze haar hele verhaal af. Hij luistert en na haar relaas zegt hij:’ Volgens mij is je zuster niet veranderd en al die andere mensen ook niet. Ik geloof dat jouw ogen geopend zijn en de dingen die gebeuren nu beter kan zien.’  ‘Hoe bedoel je?’ vraagt ze. ‘ Je ziet nu heel scherp wat er gebeurt en hoe je zus handelt. Vroeger keek je met andere ogen naar je zus. Je zag alleen de positieve dingen. Dus zag je alleen datgene wat je wou zien. De rest kon je niet zien. Het probleem is dat je nu met een hele scherpe blik te veel focust op het negatieve. Je kijkt met een haviksblik en dat is waar je tegen aan loopt op dit moment.’ Femmie trekt haar wenkbrauwen omhoog en vraagt opnieuw:’ Hoe bedoel je dat?’ Alex legt uit dat ze een valkuil heeft gecreëerd door in plaats van de roze bril op te zetten, nu de haviksbril heeft opgezet. Hij vergelijkt het met een sterk vergrootglas waarmee je naar een gezicht kunt kijken. Het gezicht van zelfs de knapste persoon wordt dan een soort van maanlandschap. Hij stelt Femmie voor om zich af te vragen wat er gebeurt als ze wat meer gaat uitzoomen. Dus in plaats van de haviksblik met de ogen van een paard te gaan kijken. Paarden kijken niet gedetailleerd maar zien de hele omgeving. Ze kijken als het ware met zachte ogen.

Tijdens dit relaas vullen Femmie haar ogen zich met tranen. ‘ Ik denk dat ik het begrijp’, snottert ze ‘ik zie net als vroeger maar een klein deel van het hele spectrum. Ik mag ook de positieve kant van mijn zus niet vergeten. Alles hoort er bij, het mooie en minder mooie. Ik probeerde steeds maar mijn negatieve gedachten los te laten maar dat lukte me maar niet. Dat kon ook niet zolang ik door het vergrootglas bleef kijken.’ ‘Precies’, beaamt Alex ’je hoeft ook niks los te laten. Als je alles van een ander kunt zien vul je het gehele spectrum van diegene en ontstaat er evenwicht en dus neutraliteit. Je ziet een compleet mens met alle mooie en slechte kanten.’Femmie begint te stralen en realiseert zich dat ze nu ineens Alex ook heel anders ziet. Hij is meer dan alleen een jong en nieuw teamlid. Ze is stomverbaasd over zijn inzicht en levenswijsheid. Wie had dat kunnen denken? Ineens schaamt ze zich, want ze heeft best een aantal mensen om zich heen tekort gedaan met haar haviksblik. Ze besluit voortaan, naast haar scherpte, ook met zachte ogen te kijken om het hele spectrum van ieder mens goed te kunnen waarnemen.

Advertenties