You are currently browsing the category archive for the ‘ouders’ category.

Fascinerend vind ik het hoe schijnbaar ingewikkelde zaken soms eensklaps helder en eenvoudig worden. Ik begeleid een vrouw waarbij we gesprekken voeren over zelfvertrouwen, grenzen stellen, goed voor zichzelf opkomen en hoe lastig ze dat af en toe vind. Totdat………

 

Ze valt direct met de deur in huis: ”Albert, ik ga voorlopig stoppen met de gesprekken die we hebben. Ik heb ze nu even niet nodig.”

“Dat klinkt goed”, antwoord ik haar, “en mag ik weten wat er veranderd is waardoor je de gesprekken niet meer nodig hebt?’

“Ik ben zwanger en ga alle aandacht en energie die ik heb, richten op mezelf. Het is voor de baby heel belangrijk dat ik goed voor mezelf zorg. Ik weet precies wat ik wil en het gekke is dat de onderwerpen waar ik moeite mee had en waar we het in onze gesprekken over hadden, nu niet meer spelen.”

“Wat mooi voor jullie dat er weer een kleine op komst is”, antwoord ik haar, “van harte gefeliciteerd! Zowel met je zwangerschap als voor het feit dat je de essentie van onze gesprekken nu zomaar in de praktijk toepast. Echt geweldig dat de zwangerschap je dit zo duidelijk maakt.” Het blijft even stil aan de overkant van de tafel. “Maar als ik volgend jaar mezelf weer eens wegcijfer of mijn grenzen niet aangeef bij een nieuw project op mijn werk, dan heb ik misschien je hulp wel weer nodig”, repliceert ze.

Dit ontlokt een glimlach op mijn gezicht. “Hoezo dan?’ vraag ik haar, “je begrijpt de essentie van wat nodig is precies. Je verwoordt het exact. Een zwangerschap en een baby krijgen is ook een soort project. Door alle natuurlijke processen en hormonen volg je precies de natuur en zorg je optimaal voor jezelf zodat het de baby goed zal gaan. Eerst goed voor jezelf zorgen, waardoor je ook optimaal voor de ander kunt zorgen. Dus maak een soort mentale screenshot van dit wonderbaarlijke natuurlijke vermogen wat jouw zwangerschap je geeft, want dat is precies wat je nodig hebt om optimaal te functioneren in elke andere situatie”.

Ze lacht me toe, “ja , dat zou wel het gemakkelijkst zijn en dat wil ik ook wel. Het is fijn om weer zwanger te zijn, vooral omdat mijn focus nu zo duidelijk bij de baby ligt en daardoor bij mijn eigen gezondheid en welbevinden. Ik vind het idee dat mijn zwangerschap en de baby krijgen ook een soort project is wel een mooie metafoor. Wat ik nu kan zou ik altijd wel willen. Grappig die vergelijking van een screenshot maken van hoe ik me nu voel en hoe ik nu handel en dat me dat dus kan helpen als de baby er straks is en ik weer wat minder gebruik maak van moeder Natuur. Gek eigenlijk dat ik nu zo goed weet en voel wat ik nodig heb en dat ik dat straks misschien wel weer vergeet”.

“Ja, best gek en ook gaaf die wonderbaarlijke natuurlijke vermogens van ons  ”, antwoord ik.

 

Een kwartje valt soms ineens, waardoor zaken zich gemakkelijk oplossen. We hoeven ons slechts onze natuur te volgen en soms weer herinneren, eventueel met “een mentale screenshot”.

Advertenties

Met een glimlach op zijn gezicht doet hij zijn oefening. Hij experimenteert, lacht en probeert uit hoe hij zijn partner  kan werpen. Frank is wat lang voor zijn leeftijd, heeft een prachtige blonde kuif en zijn ogen vliegen alle kanten uit. Dan is hij weer wat dromerig en lijkt bijna afgeleid, het volgende moment is hij energiek met zijn oefening bezig. Een echte jongen, vol met levenslust en een sterke drive om dingen uit te proberen.

Hij valt niet echt op in mijn grote groep met jiu-jitsu leerlingen. Een van de vele leuke hard werkende en speelse kinderen. Hij vindt het erg leuk als ik hem af en toe een instemmende blik geef. Ik hoef niet veel tegen hem te zeggen. Hij verstaat mijn blikken prima. Soms als ik wat wil uitleggen en hij nog even bezig is, hoef ik slecht te kijken en het is dan net of hij voelt dat ik op hem wacht.

 

Een paar weken terug komt zijn moeder naar me toe en vraagt me of ik Frank ook zo druk vindt. Ik frons mijn wenkbrauwen, schud mijn hoofd ontkennend en vraag haar waarom ze die vraag stelt.

“Op school vinden ze hem heel erg druk en daardoor staat hij heel  vaak op de gang”, zegt ze.

“Hoezo staat hij dan op de gang, wat moet hij daar dan doen?” vraag ik haar.

“Ze vinden hem veel te druk en snel afgeleid en vinden dat ik hem Ritalin moet geven, anders is hij bijna niet te handhaven. Ze sturen hem dan ook voortdurend op de gang als hij druk is.”

Ik ben stom verbijsterd en begrijp er niks van. Als er iets aan dit kind had gemankeerde had ik toch iets moeten merken? Ik zie Frank als een gewone gezonde Hollandse jongen met een normale en gezonde energie. Sterker nog: gelukkig heeft hij veel energie, dan gebeurt er tenminste wat en is het gemakkelijk om hem in actie te krijgen.

“Hoezo Ritalin, sinds wanneer mogen leerkrachten ouders zeggen dat hun kind aan de Ritalin moet”? vraag ik haar nog steeds volstrekt verbijsterd.

“Tja, dat weet ik ook niet”, zegt de moeder, “hij schijnt op school nogal druk te zijn, maar thuis merk ik er niks van, maar een onderzoek heeft uitgewezen dat hij wel wat druk en ongeconcentreerd kan zijn, misschien zit hij wat tegen ADHD aan”.

Nu rollen de ogen zowat uit mijn hoofd, ik heb nog nooit zo’n nonsens gehoord, leerkrachten die ouders zeggen dat hun kind aan de Ritalin moet omdat hij druk doet. Ethisch raakt het helemaal kant noch wal. Een kind wat druk doet en wat teveel energie heeft , wordt als ADHD gekwalificeerd en moet dan maar van de leerkrachten aan de Ritalin. Ik krijg sterk het vermoeden dat het kind Ritalin moet slikken om het onvermogen van de leerkrachten te verdoezelen. Ik merk dat ik kwaad word en niet zo’n een beetje ook.  Toch heb ik nog wat vragen voordat ik helemaal in mijn oordelen schiet.

“Hoe gaat dat dan op school”? vraag ik.

“Hij heeft meerdere leerkrachten en er is er een naar wie hij goed luistert, maar bij de anderen gaat het niet, bij hun is hij druk en luister hij slecht.”

Wat later knoop ik een praatje met Frank aan. Ik vraag hem hoe het op school gaat. Hij vertelt me dat hij heel vaak op de gang staat en dat hij school nogal saai vindt en dat hij vaak snel klaar is met zijn taak en dan wat gaat klieren bij de extra taken

Kennelijk verveelt Frank zich dan. Ik verbaas me over het kennelijke onvermogen van de leerkrachten die moeite met hem hebben. In mijn ogen is Frank een volstrekt normaal en gezond kind.

Wellicht heeft dit met de waan van het huidige onderwijs te maken dat hoe meer je in een kind stopt er ook aan de andere kant veel uit gaat komen. Het product en prestatiegerichte onderwijs perverteert verder en gaat steeds meer plofkinderen voortbrengen en in dit geval niet direct door letterlijk ruimtegebrek, maar wel door figuurlijk ruimtegebrek.
Hoe moeilijk is het om dit kind zelf na te laten denken dit mede op te lossen. Wellicht 10 minuten hardlopen of anderszins bewegen ieder uur? Uitgaan van de wereld van het kind, uitgaan van de klantbehoefte in plaats van stompzinnig productgericht pushen! Daar krijg je ongelukkige kinderen en leerkrachten van. Mensen kopen normaliter pas als ze er behoefte toe voelen. Verleiding en uitdaging werken beter dan pushen. Een kind wil vanuit zichzelf ontdekken en is nieuwsgierig. Een leerkracht hoeft alleen maar slim aan te sluiten op deze behoefte. Het pushen van leerstof en prestaties is als een ongewenste intimiteit, een vorm van verkrachten. Ik vind het ronduit walgelijk en zeer ongewenst hoe er met de huidige generatie kinderen wordt omgegaan. Dit wijt ik overigens niet aan de leerkrachten, maar wel aan de beleidsmakers en managers in het onderwijs. (Lees de brief van de leerkracht eens die niet voor niks stopt vanwege deze trend in het huidige onderwijs:  http://t.co/g63eKeHQlT  )

 

Frank wil spelen en bewegen, uitgedaagd worden met zinvolle en prikkelende taken. Hij wil een duidelijke en stevige leerkracht die hem stimuleert en daar waar nodig liefdevol begrenst. Frank wil graag leren, maar wel vanuit zijn eigen belangstelling.

De leerkrachten die tegen Frank aanlopen worden geconfronteerd met de starheid van het huidige leersysteem waar teveel wordt uitgegaan van de zwakte van kinderen. Waarom niet gewoon beginnen vanuit Frank zijn eigen belangstelling en talenten. Zelfs een gemiddelde verkoper loopt voor op het onderwijs door uit te gaan van de klantbehoefte. Het is vernederend leerkrachten zo te laten werken. De doctrine van inspectie en Cito gaat wel heel erg ver met het stompzinnige opbrengsten gericht onderwijs. Kinderen zijn geen koeien of kippen. Overigens hebben boeren het ook beter door dan al die beleidsmakers. Zij doen er alles aan dat de koe en de kip zich prettig voelen om een optimale opbrengst te krijgen. Waarom wordt dit dan niet toegepast op Frank en al die ander kinderen.

Frank is een prachtig voorbeeld van een gezond en energiek kind, die kennelijk opvalt door zijn levenslust. Demp die niet, maak er gebruik van om hem te laten ontdekken wat hij allemaal kan en wil. Maak hem mede eigenaar van zijn ontdekkingsreis in de wereld van kennis en ontwikkeling. Zowel cognitief, creatief, fysiek, muzikaal, mathematisch, sociaal en kunstzinnig.

 

Heit en Mem

Heit en Mem

Ik ben een gelukkig mens dat ik mijn beide ouders nog heb. Mijn vader is 89 en mijn moeder is 85. Ik mag nog volop van ze genieten. Ondanks hun leeftijd staan mijn Heit en Mem nog volop in het leven. Ze zijn echt een voorbeeld voor mij. Ze zijn open, genieten van het leven en staan volledig in het hier en nu. Ik kan mijn gevoelens en gedachten met hen delen, pittige discussies voeren; niets is ze te gek.

 

Enige tijd geleden ging ik bij ze langs en vroeg mijn ouders hoe het met hen ging. Enthousiast begon mijn Heit te vertellen dat hij en Mem die ochtend een Thaise massage hadden gehad. Mijn mond viel open. Hij vertelde dat hij tegen Mem had gezegd daar wel eens zin in te hebben.

“O “, had Mem gezegd ,”dat lijkt mij ook wel wat, weet je ik google wel even of er hier in de buurt iemand is die dat doet.”

Ze vond een adresje in Leeuwarden, belde en ze konden die zelfde ochtend nog langskomen.

Uitgebreid vertelden ze me hoe fantastisch die massage was geweest. Ik kwam niet meer bij van het lachen en complimenteerde hen intussen met hun ondernemingszin en levenslust.

 

Een ander mooi voorbeeld van open in het leven staan is dat mijn vader mij laatst vroeg: “Zijn er nog dingen uit je opvoeding die je nog dwars zitten richting mij? Wil je me vergeven voor alles waarin ik tekortgeschoten ben? Het spijt me, jammer dat ik toen niet wist wat ik nu weet.”

Het ontroerde me, prachtig hoe hij het verwoordde.

“Dank je wel Heit voor je mooie woorden”, antwoordde ik hem, “ en ik heb je al heel lang geleden alles vergeven. Sterker nog ik ben je dankbaar voor alles wat je mij ooit hebt gegeven, je onvoorwaardelijke liefde en je fouten. Beide had ik nooit willen missen. Jouw fouten hebben mij geleerd te incasseren, het heeft me inzicht in mijzelf gegeven en hierdoor heb ik mezelf kunnen ontwikkelen. Je liefde en je fouten, dus mijn opvoedingsbagage hebben mij mede gemaakt tot wie ik nu ben en daar ben ik je ontzettend dankbaar voor. Stel dat je me een perfecte en correcte opvoeding had gegeven. Ik moet er niet aan denken. Het ongemak en de worsteling die jullie me af en toe bezorgden werkte als een soort conditie training. Door de tijdelijke disbalans die ontstond kon ik groeien en me zelf verbeteren. Dus de opvoedingsbagage die ik van jou heb gekregen heeft mij geholpen te zijn in wie ik nu ben en daar ben ik ontzettend blij mee.  Ik heb er veel van geleerd.

 

Hij had de tranen in zijn ogen en zei: ” Dank je wol leave jonge, ik hald fan dy.”

Advertenties