You are currently browsing the category archive for the ‘persoonlijk verhaal’ category.

Fascinerend vind ik het hoe schijnbaar ingewikkelde zaken soms eensklaps helder en eenvoudig worden. Ik begeleid een vrouw waarbij we gesprekken voeren over zelfvertrouwen, grenzen stellen, goed voor zichzelf opkomen en hoe lastig ze dat af en toe vind. Totdat………

 

Ze valt direct met de deur in huis: ”Albert, ik ga voorlopig stoppen met de gesprekken die we hebben. Ik heb ze nu even niet nodig.”

“Dat klinkt goed”, antwoord ik haar, “en mag ik weten wat er veranderd is waardoor je de gesprekken niet meer nodig hebt?’

“Ik ben zwanger en ga alle aandacht en energie die ik heb, richten op mezelf. Het is voor de baby heel belangrijk dat ik goed voor mezelf zorg. Ik weet precies wat ik wil en het gekke is dat de onderwerpen waar ik moeite mee had en waar we het in onze gesprekken over hadden, nu niet meer spelen.”

“Wat mooi voor jullie dat er weer een kleine op komst is”, antwoord ik haar, “van harte gefeliciteerd! Zowel met je zwangerschap als voor het feit dat je de essentie van onze gesprekken nu zomaar in de praktijk toepast. Echt geweldig dat de zwangerschap je dit zo duidelijk maakt.” Het blijft even stil aan de overkant van de tafel. “Maar als ik volgend jaar mezelf weer eens wegcijfer of mijn grenzen niet aangeef bij een nieuw project op mijn werk, dan heb ik misschien je hulp wel weer nodig”, repliceert ze.

Dit ontlokt een glimlach op mijn gezicht. “Hoezo dan?’ vraag ik haar, “je begrijpt de essentie van wat nodig is precies. Je verwoordt het exact. Een zwangerschap en een baby krijgen is ook een soort project. Door alle natuurlijke processen en hormonen volg je precies de natuur en zorg je optimaal voor jezelf zodat het de baby goed zal gaan. Eerst goed voor jezelf zorgen, waardoor je ook optimaal voor de ander kunt zorgen. Dus maak een soort mentale screenshot van dit wonderbaarlijke natuurlijke vermogen wat jouw zwangerschap je geeft, want dat is precies wat je nodig hebt om optimaal te functioneren in elke andere situatie”.

Ze lacht me toe, “ja , dat zou wel het gemakkelijkst zijn en dat wil ik ook wel. Het is fijn om weer zwanger te zijn, vooral omdat mijn focus nu zo duidelijk bij de baby ligt en daardoor bij mijn eigen gezondheid en welbevinden. Ik vind het idee dat mijn zwangerschap en de baby krijgen ook een soort project is wel een mooie metafoor. Wat ik nu kan zou ik altijd wel willen. Grappig die vergelijking van een screenshot maken van hoe ik me nu voel en hoe ik nu handel en dat me dat dus kan helpen als de baby er straks is en ik weer wat minder gebruik maak van moeder Natuur. Gek eigenlijk dat ik nu zo goed weet en voel wat ik nodig heb en dat ik dat straks misschien wel weer vergeet”.

“Ja, best gek en ook gaaf die wonderbaarlijke natuurlijke vermogens van ons  ”, antwoord ik.

 

Een kwartje valt soms ineens, waardoor zaken zich gemakkelijk oplossen. We hoeven ons slechts onze natuur te volgen en soms weer herinneren, eventueel met “een mentale screenshot”.

Advertenties
Heit en Mem

Heit en Mem

Ik ben een gelukkig mens dat ik mijn beide ouders nog heb. Mijn vader is 89 en mijn moeder is 85. Ik mag nog volop van ze genieten. Ondanks hun leeftijd staan mijn Heit en Mem nog volop in het leven. Ze zijn echt een voorbeeld voor mij. Ze zijn open, genieten van het leven en staan volledig in het hier en nu. Ik kan mijn gevoelens en gedachten met hen delen, pittige discussies voeren; niets is ze te gek.

 

Enige tijd geleden ging ik bij ze langs en vroeg mijn ouders hoe het met hen ging. Enthousiast begon mijn Heit te vertellen dat hij en Mem die ochtend een Thaise massage hadden gehad. Mijn mond viel open. Hij vertelde dat hij tegen Mem had gezegd daar wel eens zin in te hebben.

“O “, had Mem gezegd ,”dat lijkt mij ook wel wat, weet je ik google wel even of er hier in de buurt iemand is die dat doet.”

Ze vond een adresje in Leeuwarden, belde en ze konden die zelfde ochtend nog langskomen.

Uitgebreid vertelden ze me hoe fantastisch die massage was geweest. Ik kwam niet meer bij van het lachen en complimenteerde hen intussen met hun ondernemingszin en levenslust.

 

Een ander mooi voorbeeld van open in het leven staan is dat mijn vader mij laatst vroeg: “Zijn er nog dingen uit je opvoeding die je nog dwars zitten richting mij? Wil je me vergeven voor alles waarin ik tekortgeschoten ben? Het spijt me, jammer dat ik toen niet wist wat ik nu weet.”

Het ontroerde me, prachtig hoe hij het verwoordde.

“Dank je wel Heit voor je mooie woorden”, antwoordde ik hem, “ en ik heb je al heel lang geleden alles vergeven. Sterker nog ik ben je dankbaar voor alles wat je mij ooit hebt gegeven, je onvoorwaardelijke liefde en je fouten. Beide had ik nooit willen missen. Jouw fouten hebben mij geleerd te incasseren, het heeft me inzicht in mijzelf gegeven en hierdoor heb ik mezelf kunnen ontwikkelen. Je liefde en je fouten, dus mijn opvoedingsbagage hebben mij mede gemaakt tot wie ik nu ben en daar ben ik je ontzettend dankbaar voor. Stel dat je me een perfecte en correcte opvoeding had gegeven. Ik moet er niet aan denken. Het ongemak en de worsteling die jullie me af en toe bezorgden werkte als een soort conditie training. Door de tijdelijke disbalans die ontstond kon ik groeien en me zelf verbeteren. Dus de opvoedingsbagage die ik van jou heb gekregen heeft mij geholpen te zijn in wie ik nu ben en daar ben ik ontzettend blij mee.  Ik heb er veel van geleerd.

 

Hij had de tranen in zijn ogen en zei: ” Dank je wol leave jonge, ik hald fan dy.”

Beste minister Schippers,

U zult het goed bedoelen, alleen ben ik uw betutteling helemaal zat. Ik heb er geen goed woord voor over. Samen met die sceptische mensen van de Stichting Scepsis. Ik wil de autonomie en het recht op de zorg van mijn lijf en gezondheid terug. Ik wil desnoods geloven in alle illusies waar u en de uwen zo bang voor zijn. Ik wil nog liever opgelicht worden door honderd kwakzalvers, dan dat er iemand voor mij gaat bepalen of iets wel of niet goed is. Ik wil mijn recht op informatie terug, ik wil dus ook bijsluiters over mijn “natuurlijke medicijnen” en gekke preparaatjes. Ik wil vrij op internet en in wat voor alternatief circuit dan ook bepalen wat ik wil gebruiken. Dat betekent dat ik wil dat die producenten gewoon vermelden waar hun “preparaat” voor is. Ik ben geen onwetende minkukel die door jullie bewindslieden klein en dom wil worden gehouden.
Ik geloof in vrij ondernemerschap, eigen verantwoordelijkheid en af en toe in woeste experimenten. Ik ga voor risico en autonomie. Veel medicijnen zijn nuttig en noodzakelijk. Echter er is gelukkig ook nog veel meer wat werkt. Ik weet dat illusies werken, mentale kracht en placebo’s ook. Dus gun mij deze zogenaamde kwakzalvers en laat mij de bijsluiters lezen met niet wetenschappelijke voorlichting over mijn homeopathische middeltjes en kruidenthee.

Hetzelfde geldt voor de natuurlijke zaden voor mijn moestuintje die ik door jullie verkwanseling van mijn recht op vrije keuze straks verdwijnen, ten koste van genetisch gemanipuleerd zaad. Ik zeg niet dat dat zaad verkeerd is, maar ik wil mijn recht op vrije keuze en ik wil dolgraag een vrij aanbod van wie dan ook op wat voor gebied dan ook.
Ik weiger overgeleverd te worden aan jullie betutteling en de bizarre keuze van jullie voor bedrijven als Bayer en aanverwante multinationals, die straks monopolist zijn op medicijngebied maar ook op het gebied van zaden, plantveredeling en diervoeder. Ik vind deze ontwikkelingen zeer verontrustend en griezelig.
Honderd keer liever een prettige illusie door alternatieve gezondheidsfreaks die sappelen en experimenteren met biologische zaden en voedsel, dan overgeleverd te zijn aan de manipulators van de biochemische bedrijven en griezelige medicijn promotors. Geef mij maar moedernatuur en beteugel alsjeblieft die vreselijke sceptici van de stichting scepsis en de fanatici onder de medicijnwetenschappers.
Alertheid heb ik niks op tegen, maar wel op de huidige betutteling en de uitlevering van onze gezondheid en welzijn aan de grote medicijnproducenten en hun dienaren.

O ja en misschien wel het allerbelangrijkste, dan zijn er moedige oncologen die kinderlevens willen redden met experimentele medicijnen dan mag dat ook weer niet. Betuttel deze levensredders niet. Geef ze de ruimte dat te doen waar ze voor staan, namelijk kinder- en mensenlevens redden.

Ik wil Nederland terug als een vooruitstrevend, ondernemend en progressief land wat voorop loopt in de wereld. Stop de betutteling, het inperken van mijn rechten en alle leven beperkende regeltjes. Geef ruimte aan autonomie, creativiteit, ondernemerschap en durf.

Gegroet,

Albert Aukes


Wat zijn wij mensen toch wonderbaarlijke wezens. Sta ik bij de kassa, komt daar een oude man aan lopen. De vrouw voor mij heeft haar karretje behoorlijk vol. Ik heb er slechts een paar boodschapjes in liggen. De oude man heeft ongeveer net,b zoveel boodschappen in zijn kar liggen als ik. Hij komt aan, rijdt mij voorbij en duwt zo zijn karretje voor die mevrouw, die net haar spulletjes op de band wil leggen. ‘U heeft zo’n grote kar vol’, zegt de man. ‘ Ik kan vast wel even voor, nietwaar?’ En hij begint zijn kar uit te laden. De vrouw voor me zegt niets en ik schiet in de lach om de brutaliteit van deze oude man. Ergens in de 70, vermoed ik. ‘Vindt u dit wel oké?’, vraag ik haar. De vrouw krijgt een kleur en doet haar vinger tegen haar mond en doet: sssst. Ik trek mijn wenkbrauwen op en kijk haar zeer verwonderd aan. ‘Straks wordt hij boos’, zegt ze, ‘en daar kan ik niet tegen.’ Ik knik haar begripvol toe. Maar intern schud ik mijn hoofd.

Welke overwegingen gaan door deze vrouw heen?

Biologisch gezien zijn we ultieme vluchtwezens en is er overal gevaar voor ons. Kennelijk heeft deze mevrouw de situatie als gevaarlijk beschouwd en daarom besloten er niets van te zeggen. Ik maak dat op uit het verschieten van kleur en het toch wat geheimzinnig doen. Ook heeft de beeldvorming van de afgelopen jaren ons vertelt dat het niet altijd verstandig is onze mond open te doen omdat dit geweld o.i.d. op kan roepen. Dit zou een summiere verklaring kunnen zijn.

Een paar weken later kom ik samen met een intervisieclubje. We kennen elkaar best erg goed. Toch is er iemand bij die nogal stil is. Ik vraag wat er is, maar krijg geen antwoord. Als ik de vraag nog eens stel, maakt ze dezelfde bewegingen als de mevrouw uit de winkel: ze verschiet van kleur en legt haar vinger op de mond. Ik kijk om me heen om te zien welk gevaar er eventueel dreigt, maar ik zie niks. In de pauze schiet ik haar aan. Ze vertelt me dat ze zich niet zo veilig voelt. ‘Maar je kent ons toch al twee jaar?’ roep ik uit. ‘Ja, maar iemand heeft iets gezegd wat ik niet leuk vind en dat zit me dwars’, zegt ze. ‘Dan zeg je dat toch, daarvoor zitten we toch bij elkaar!’, repliceer ik. Dan wordt het heel stil.

Wat beweegt deze vrouw?

Er is feitelijk geen gevaar en toch word er wel gevaar of onveiligheid  door haar ervaren. Rationeel gezien eigenlijk heel bizar. De kans dat er een scheld- of vechtpartij ontstaat, is zeer gering. Zelfs biologisch is er geen gevaar te bekennen. De enige onveiligheid zit hem in de manier waarop ze waarschijnlijk haar aannames heeft geadopteerd en vandaaruit leeft. En dat is eigenlijk het toppunt van onveiligheid: zelf gecreëerd en al.  Want hiermee leg je dus je werkelijkheid in handen van de ander. Anderen krijgen hiermee wel heel veel macht toebedeeld. Puur omdat zij iets niet durft, wellicht gebaseerd op oude beelden en aannames. Of ze moet nog steeds mishandeld worden, maar ik weet zeker dat dit niet het geval is.

Onze gedachten en aannames jagen ons angstsysteem aan en verlammen ons. Ze maken de ‘werkelijkheid’ eng en onveilig. In deze situatie is logisch en helder nadenken best een goede optie om dit te doorbreken. Er ontstaat hiermee namelijk voor anderen uit de groep misschien ook weer onveiligheid. Omdat er iets speelt en niet geadresseerd wordt.

Ik vind het vaak bizar hoe moeilijk mensen het vinden iets terug te geven. Wellicht speelt dan mee dat ze het vanuit een soort verwijtmodus doen en dat direct terug gespeeld krijgen. Dan krijgen ze terug wat ze uitdelen. Neutraal iets terug geven is over het algemeen een zeer veilige optie. Een open, toegankelijke relatie helpt daarbij.

Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen veiligheid. Voor mij speelt het fysieke aspect een grotere rol dan mentale veiligheid. Natuurlijk is het niet leuk als een ander me wil kwetsen of een hak wil zetten. Maar uiteindelijk zegt dat veel meer over die ander, dan over mij. Ik heb flink wat mentale klappen opgelopen en heb mijn incasseringsvermogen getraind. Maar ten diepste weet en besef ik dat alles wat men over mij vindt bij die ander toch al leeft. Het is er al. De enige die zich er dan niet mee zou durven te verhouden, ben ik. En dat is dus ultieme onveiligheid. Dus ja, kom maar op: Alles wat men van mij vindt en denkt is er toch al en daarom wil ik het weten ook! Want dan kan ik leren en me er mee verhouden( = houden van). Mij geeft dat veiligheid en zelfvertrouwen. Mensen vinden altijd wel wat en dat is oké. Want het is mijn acceptatie van mezelf die me daarin rust en liefde biedt.

Ik voel me meestal zelfverzekerd en ben heel blij met mijn leven en mij zelf. Ik schiet daar regelmatig in door. Ik mag graag vertellen wat ik meemaak en hoeveel geluk ik altijd heb. Ik ervaar het leven meestal als een prettige aaneenschakeling van avonturen en uitdagingen. Ik verveel me nooit en heb wel eens het idee dat ik te weinig tijd heb om alles te doen wat ik wil. Soms denk ik weleens dat ik een ongelofelijke narcist ben omdat ik zo blij met mezelf ben. Tegelijkertijd realiseer ik mij dat ik het wel met mezelf moet doen in dit leven, dus is het wellicht ook wel handig me zo te voelen.

Ik hou ook van anderen. Mensen zijn me lief. Ik kan heel erg genieten van mensen en hun bewegingen. Fascinerend om te zien hoe ieder op zijn manier bezig is vorm te geven aan zijn of haar leven. Ik heb zelden een hekel aan anderen. Ik zie meestal de mooie kanten van mensen. Irriteert me iets dan geef ik daar, binnen in mij zelf, volledig aan toe en het grappige is dat die irritatie dan ook zo weer weg zakt. Gebeurd dat niet dan spreek ik het uit en lost de irritatie meestal ook weer op. Soms kost dat tijd en dat is ook de moeite waard. Want dat zijn dan ook degenen die me lief zijn. Ik heb er veel voor over om irritatie vrij t.o.v. anderen te zijn.

Wat me wel opvalt is dat ik op een of andere manier heel goed in staat ben de irritatie van anderen op te roepen.  Doordat ik me wel eens zelfingenomen gedraag lijkt het alsof ik de ander minder zie staan. Ik vergeet weleens om eerst de ander te vragen hoe het met hem of haar gaat. Vaak ben ik zo enthousiast over de dingen waar ik in geloof en mee bezig ben dat ik vergeet om werkelijk ook even in te tunen op die ander.  Als ik dan klaar ben met het delen van mijn enthousiasme gaat mijn aandacht wel automatisch naar die ander en is het wel eens te laat. De ander is dan gekwetst omdat ik de indruk gaf alleen met me zelf bezig te zijn en niet te willen luisteren.  Soms klopt dat en soms lijkt het zo.  Door eerst te delen met wat me bezig houdt maak ik mezelf vrij om daarna te luisteren naar de ander. Wat ik vergeet is dat ik ook eerst naar de ander kan luisteren en dan de verbinding leggen naar mezelf. Maar door mijn enthousiasme over mijn eigen verhalen lukt me dat vaak niet.  Ik realiseer me dat dat niet altijd prettig over komt. Gelukkig heb ik vaak mensen om me heen die me dan direct daarop aanspreken en me bewust maken van deze neiging van me. Ik kan dan prima terug schakelen.  Ook is er een groep mensen die even afwachten en me na mijn verhaal aangeven dat ze het jammer vinden dat ik niet ook naar hun verhaal vraag. Ik ben erg blij dat ze dat doen. Dat houdt me wakker en scherp om naar hun verhaal te luisteren en te vragen hoe het met ze gaat en waar ze mee bezig zijn. Dit gaat me steeds beter af en tegelijkertijd merk ik ook dat ik zeer regelmatig weer in mijn valkuil trap. Ik heb daar overigens wel vrede mee want het hoort ook bij me dat ik barst van het enthousiasme en dit wil delen. Waar ik wel moeite mee heb zijn de mensen die zich stiekem ergeren  en er niet mee komen of op een moment van “zwakte”.

Laatst was ik aangedaan omdat ik geconfronteerd werd met mijn eigen sterfelijkheid en die van anderen. Kort achter elkaar gebeurden er wat dingetjes waar ik niet echt gewoon mee ben: Ik kreeg een blok hout tegen mijn keel met als gevolg een ziekenhuisopname; Ik viel  een keer bijna flauw en toen werd mijn lieve vader ook nog opgenomen in het ziekenhuis. Ik was iets stiller dan normaal en wat meer naar binnen gericht. Thuis ben ik dat veel vaker, maar buiten de deur ben ik veelal druk en aanwezig.

Komt er een man die ik al wat langer ken naar me toe en complimenteerde me met het feit dat ik zoveel zachter en toegankelijker was. Volgens hem was ik erg veranderd en had  ik veel geleerd, ik  was veel aardiger als anders. Die opmerking raakte me. Alsof ik normaal gesproken niet deug of zo. Ik kon me op dat moment geen beroerder compliment voorstellen.  Ik hoorde het aan en werd verdrietig. Het voelde alsof ik geparasiteerd werd omdat ik me kwetsbaar voelde. Dat zou dus betekenen dat pas wanneer ik me  kwetsbaar voel, toegankelijker word.  Wat een bullshit. Ik voelde flink wat boosheid. Ik besloot er niet op te reageren. Het was een goede en belangrijke levensles voor mij. Ik weet nu nog beter wat het betekent voor anderen als ik doorschiet in mijn levensvuur. Ik vraag me dan wel af of ik me dan moet dimmen of juist verbinding moet zoeken? Ben ik onecht als ik vol vuur zit en mijn avonturen wil delen of druk  en dominant overkom?

Ik bruis weer van de energie. Ik ben blij en voel me ontvankelijk. Ik weet van mijn kwetsbaarheid. Die mag er zijn. Ik voel me toegankelijk en open. Kom maar op wereld, kom maar leven ik omarm je. Ik heet iedereen welkom die moeite met me heeft dit direct te uiten. Verwar mijn enthousiasme en uitreiken niet met ontoegankelijkheid. Door vol in mijn kracht te staan wil ik niet zeggen dat jij niet mag komen. Kom maar, ik omarm je en nodig iedereen uit het leven met mij te vieren en aan te gaan. En als ik naar je toekom beloof ik je dat ik me vooraf afstem om ook naar jou behoefte te kijken en zal ik met volle aandacht luisteren.