You are currently browsing the tag archive for the ‘bewustzijn’ tag.

Fascinerend vind ik het hoe schijnbaar ingewikkelde zaken soms eensklaps helder en eenvoudig worden. Ik begeleid een vrouw waarbij we gesprekken voeren over zelfvertrouwen, grenzen stellen, goed voor zichzelf opkomen en hoe lastig ze dat af en toe vind. Totdat………

 

Ze valt direct met de deur in huis: ”Albert, ik ga voorlopig stoppen met de gesprekken die we hebben. Ik heb ze nu even niet nodig.”

“Dat klinkt goed”, antwoord ik haar, “en mag ik weten wat er veranderd is waardoor je de gesprekken niet meer nodig hebt?’

“Ik ben zwanger en ga alle aandacht en energie die ik heb, richten op mezelf. Het is voor de baby heel belangrijk dat ik goed voor mezelf zorg. Ik weet precies wat ik wil en het gekke is dat de onderwerpen waar ik moeite mee had en waar we het in onze gesprekken over hadden, nu niet meer spelen.”

“Wat mooi voor jullie dat er weer een kleine op komst is”, antwoord ik haar, “van harte gefeliciteerd! Zowel met je zwangerschap als voor het feit dat je de essentie van onze gesprekken nu zomaar in de praktijk toepast. Echt geweldig dat de zwangerschap je dit zo duidelijk maakt.” Het blijft even stil aan de overkant van de tafel. “Maar als ik volgend jaar mezelf weer eens wegcijfer of mijn grenzen niet aangeef bij een nieuw project op mijn werk, dan heb ik misschien je hulp wel weer nodig”, repliceert ze.

Dit ontlokt een glimlach op mijn gezicht. “Hoezo dan?’ vraag ik haar, “je begrijpt de essentie van wat nodig is precies. Je verwoordt het exact. Een zwangerschap en een baby krijgen is ook een soort project. Door alle natuurlijke processen en hormonen volg je precies de natuur en zorg je optimaal voor jezelf zodat het de baby goed zal gaan. Eerst goed voor jezelf zorgen, waardoor je ook optimaal voor de ander kunt zorgen. Dus maak een soort mentale screenshot van dit wonderbaarlijke natuurlijke vermogen wat jouw zwangerschap je geeft, want dat is precies wat je nodig hebt om optimaal te functioneren in elke andere situatie”.

Ze lacht me toe, “ja , dat zou wel het gemakkelijkst zijn en dat wil ik ook wel. Het is fijn om weer zwanger te zijn, vooral omdat mijn focus nu zo duidelijk bij de baby ligt en daardoor bij mijn eigen gezondheid en welbevinden. Ik vind het idee dat mijn zwangerschap en de baby krijgen ook een soort project is wel een mooie metafoor. Wat ik nu kan zou ik altijd wel willen. Grappig die vergelijking van een screenshot maken van hoe ik me nu voel en hoe ik nu handel en dat me dat dus kan helpen als de baby er straks is en ik weer wat minder gebruik maak van moeder Natuur. Gek eigenlijk dat ik nu zo goed weet en voel wat ik nodig heb en dat ik dat straks misschien wel weer vergeet”.

“Ja, best gek en ook gaaf die wonderbaarlijke natuurlijke vermogens van ons  ”, antwoord ik.

 

Een kwartje valt soms ineens, waardoor zaken zich gemakkelijk oplossen. We hoeven ons slechts onze natuur te volgen en soms weer herinneren, eventueel met “een mentale screenshot”.

Advertenties

Onze gedachten zijn onlosmakelijk verbonden met ons lijf en onze gevoelens en scheppen samen een oneindige denkkracht. Denkkracht waarmee we heerlijk kunnen spelen, ons welbevinden positief kunnen beïnvloeden en kunnen reflecteren. Deze geïntegreerde denkkracht brengt zaken uit het onderbewuste naar het bewuste. Ons voelen en onze emoties vormen met ons denken een groot intelligent geheel. Het besef dat ons bewustzijn zo veel ruimer is dan ons denken opent een gigantische schatkist. Ik kan me een slag in de rondte denken en tegelijk niet bewust zijn. Bewustzijn is veel meer dan wat wij normaliter het denken noemen. Het betekent onder meer dat ik kan kijken naar wat zich afspeelt in mijn bovenkamer, hoe ik mijn denken organiseer, of hoe ik reageer in een bepaalde situatie.
Bewustzijn bevat ook ons dieper ‘weten’ of intuïtie. Ons lijf en onderbewustzijn weten bepaalde zaken al, terwijl het nog niet binnen is gekomen bij ons bewuste denken. We zijn niet getraind en opgeleid om dit proces van bewustzijn te activeren en te versnellen, hoewel er eeuwenoude tradities zijn om dit te realiseren. Meditatie is zo’n oude traditie. Het is een goede manier om te leren ons denken te observeren. Het helpt om onze eigen gedachten, lijf en gevoelens waar te nemen. Door meditatie krijgen we door hoe onze gedachten en gevoelens zich ontvouwen, zonder daar een oordeel over te hebben. Gedachten kunnen of alle kanten uit vliegen of zich bewust in een bepaalde richting bewegen. Door middel van meditatie kun je je denkdiscipline trainen. Je kunt gaan spelen en oefenen met je denken.
Gedachten dienen zich gewoon aan, ze komen op en gaan weer voorbij of laten je niet meer los.. Er zijn ook gedachten die je zelf op kunt laten komen. Je kunt je bijvoorbeeld vrijwillig verbinden met een opkomende gedachte die jij bepaalt. Je laat je daarin vervolgens meegaan. Je surft mee op de golf van die gedachte en tegelijk kijk je als het ware vanaf het strand naar diezelfde surfer. Enerzijds laat je je meevoeren door de gedachten en tegelijkertijd kijk je vanaf een afstand naar de manier hoe de gedachte je meeneemt. Dit vraagt enige oefening en levert vrij snel resultaat op. Je zult merken dat je gedachten veel minder vaak met je op de loop gaan, omdat je met deze oefening leert je gedachten te besturen, stoppen, omdraaien, wat je maar wilt. Een andere vorm van oefenen en spelen met je gedachten is een verplichte verbinding aangaan met een gedachte die zich aan je opdringt. Het verplichtende zit in het gegeven feit dat deze gedachten zich aan je blijven opdringen tot je er aandacht aan besteedt. Bij deze oefening sta je jezelf toe om meegezogen te worden door die bepaalde gedachte. Vaak zijn dit gedachten rond bepaalde thema’s in je leven, zaken waar je nog niet volledig je verantwoordelijkheid in hebt genomen. Deze gedachten maken allerlei emoties los, maar gelijktijdig blijf je op het strand staan.
Vooral bij de laatste vorm, de verplichte verbinding, is het veel moeilijker om te blijven observeren en de positie van waarnemer vast te houden. Zodra je moet ‘vechten’ om die positie te behouden, ben je hem eigenlijk al kwijt. Bij de vrijwillige verbinding kies je zelf het thema van je gedachte, bij de verplichte verbinding laat je een gedachte aan je opdringen en vervolgens is er geen ontkomen aan. Spelen met deze posities maakt je geest flexibel en brengt je in aanraking met de ruimte tussen de gedachten, waar het stil is, rustig en neutraal. Zonder verwachting, zonder oordeel. Hoe vaker je daar komt, hoe rustiger het in het dagelijks leven in je hoofd wordt.

Uit: Spirit en Spruitjes http://www.spiritenspruitjes.nl

 

Afgelopen week moest ik naar ziekenhuis de Tjongerschans voor een onderzoekje. Ik had ergens nog een ponskaartje liggen en met dat kaartje in de aanslag toog ik richting de eerste de beste balie die ik zag toen ik binnenkwam.

“Heeft u al een patiëntenkaart?” vraagt de mevrouw achter de balie. Ik toon enthousiast mijn ponskaartje. “Nee meneer die gebruiken we niet meer,” zegt de dame.

 “Doet u me dan maar een nieuwe.“ Maar dat blijkt daar niet te kunnen bij die balie. De aardige mevrouw vertelt me dat ik naar de inschrijfbalie moet die een eind verderop in de hal is. Vol goede moed loop ik er naar toe. In de verte ontwaar ik twee dames in een soort van uniform. Het is er niet druk, sterker nog, er is geen kip te bekennen. “Aha, dat komt mooi uit. Die dames vervelen zich vast en zullen blij zijn dat ze iemand kunnen helpen.” Bij de balie aangekomen meld ik me met de woorden:”Hallo, hier ben ik om me in te schrijven.” De oudste van de twee kijkt me vernietigend aan en zegt: “U heeft niet op de knop gedrukt, daardoor heeft u geen nummer en kunnen we u niet helpen.”  Ik kijk haar aan of ze me niet voor de gek houdt. Nog steeds kijkt ze me bloedserieus aan. “Waar is de verborgen camera?” vraag ik haar lacherig. “Nee meneer, u moet op die knop daar drukken,” is haar antwoord. Ik kijk om en zie een metertje of zes, zeven terug een soort plateau. Ik loop terug en met een theatraal armgebaar druk ik de daar aanwezige knop in. Op dat moment trekt de mevrouw een microfoon tevoorschijn en roept het nummer om. Ze kijkt hierbij nog steeds bloedserieus. Hierop krijg ik een onbedaarlijke lachstuip en ik moet me echt zelf in de hand houden om niet over de grond te rollen van het lachen. Twee zeer gekwetste dames kijken met een strak gezicht in mijn richting. Ik vraag nogmaals of ze wel zeker weten dat er geen camera ergens verstopt is. Het lijkt wel een slapstick waar ik in terecht gekomen ben; fantastisch om dit mee te mogen maken. Terug aan de balie vragen ze om mijn identiteitsbewijs. Ik vraag of een rijbewijs ook mag. Dat mag en dan gebeurt het……

Vraagt die strenge mevrouw me of ik even in de camera wil kijken.” Zie je wel” roep ik uit,” candid camera!” De blik die me dan wordt toegeworpen laat me bijna bevriezen. “Nee”snauwt ze bijna, “we moeten een foto van je hebben.” Ik kijk om me heen en vraag waar de fotograaf dan is. Dit was bijna teveel van het goede voor haar en met een heftig gebaar wijst ze naar een soort bol op een flexibel stuk draad. Ik kijk even heel goed en zie dat er een camera in verscholen gaat. Het is een soort webcam. “Zeker weten dat u dit niet allemaal toch stiekem opgenomen hebt?” vraag ik haar nog steeds erg lacherig. “Meneer kijkt u nu maar in de camera,” bitst ze me toe.

Braaf deed ik toen maar wat me gevraagd werd. En ik realiseerde me dat humor en frustratie dicht bij elkaar kunnen liggen. Ik maakte onbewust de keuze om er vanuit humor naar te kijken en heb een geweldige middag gehad. De dames die zo stringent hun regels volgden kijken hier ongetwijfeld anders tegen aan. Of dit ziekenhuis op deze manier hun klantgerichtheid wil tonen door mij een dosis zeer gezonde humor te bezorgen en zo mijn gezondheid een boost te geven waag ik te betwijfelen. Maar lachen was het zeker.

Advertenties