You are currently browsing the tag archive for the ‘gezondheid’ tag.

Onze gedachten zijn onlosmakelijk verbonden met ons lijf en onze gevoelens en scheppen samen een oneindige denkkracht. Denkkracht waarmee we heerlijk kunnen spelen, ons welbevinden positief kunnen beïnvloeden en kunnen reflecteren. Deze geïntegreerde denkkracht brengt zaken uit het onderbewuste naar het bewuste. Ons voelen en onze emoties vormen met ons denken een groot intelligent geheel. Het besef dat ons bewustzijn zo veel ruimer is dan ons denken opent een gigantische schatkist. Ik kan me een slag in de rondte denken en tegelijk niet bewust zijn. Bewustzijn is veel meer dan wat wij normaliter het denken noemen. Het betekent onder meer dat ik kan kijken naar wat zich afspeelt in mijn bovenkamer, hoe ik mijn denken organiseer, of hoe ik reageer in een bepaalde situatie.
Bewustzijn bevat ook ons dieper ‘weten’ of intuïtie. Ons lijf en onderbewustzijn weten bepaalde zaken al, terwijl het nog niet binnen is gekomen bij ons bewuste denken. We zijn niet getraind en opgeleid om dit proces van bewustzijn te activeren en te versnellen, hoewel er eeuwenoude tradities zijn om dit te realiseren. Meditatie is zo’n oude traditie. Het is een goede manier om te leren ons denken te observeren. Het helpt om onze eigen gedachten, lijf en gevoelens waar te nemen. Door meditatie krijgen we door hoe onze gedachten en gevoelens zich ontvouwen, zonder daar een oordeel over te hebben. Gedachten kunnen of alle kanten uit vliegen of zich bewust in een bepaalde richting bewegen. Door middel van meditatie kun je je denkdiscipline trainen. Je kunt gaan spelen en oefenen met je denken.
Gedachten dienen zich gewoon aan, ze komen op en gaan weer voorbij of laten je niet meer los.. Er zijn ook gedachten die je zelf op kunt laten komen. Je kunt je bijvoorbeeld vrijwillig verbinden met een opkomende gedachte die jij bepaalt. Je laat je daarin vervolgens meegaan. Je surft mee op de golf van die gedachte en tegelijk kijk je als het ware vanaf het strand naar diezelfde surfer. Enerzijds laat je je meevoeren door de gedachten en tegelijkertijd kijk je vanaf een afstand naar de manier hoe de gedachte je meeneemt. Dit vraagt enige oefening en levert vrij snel resultaat op. Je zult merken dat je gedachten veel minder vaak met je op de loop gaan, omdat je met deze oefening leert je gedachten te besturen, stoppen, omdraaien, wat je maar wilt. Een andere vorm van oefenen en spelen met je gedachten is een verplichte verbinding aangaan met een gedachte die zich aan je opdringt. Het verplichtende zit in het gegeven feit dat deze gedachten zich aan je blijven opdringen tot je er aandacht aan besteedt. Bij deze oefening sta je jezelf toe om meegezogen te worden door die bepaalde gedachte. Vaak zijn dit gedachten rond bepaalde thema’s in je leven, zaken waar je nog niet volledig je verantwoordelijkheid in hebt genomen. Deze gedachten maken allerlei emoties los, maar gelijktijdig blijf je op het strand staan.
Vooral bij de laatste vorm, de verplichte verbinding, is het veel moeilijker om te blijven observeren en de positie van waarnemer vast te houden. Zodra je moet ‘vechten’ om die positie te behouden, ben je hem eigenlijk al kwijt. Bij de vrijwillige verbinding kies je zelf het thema van je gedachte, bij de verplichte verbinding laat je een gedachte aan je opdringen en vervolgens is er geen ontkomen aan. Spelen met deze posities maakt je geest flexibel en brengt je in aanraking met de ruimte tussen de gedachten, waar het stil is, rustig en neutraal. Zonder verwachting, zonder oordeel. Hoe vaker je daar komt, hoe rustiger het in het dagelijks leven in je hoofd wordt.

Uit: Spirit en Spruitjes http://www.spiritenspruitjes.nl

Advertenties

Beste minister Schippers,

U zult het goed bedoelen, alleen ben ik uw betutteling helemaal zat. Ik heb er geen goed woord voor over. Samen met die sceptische mensen van de Stichting Scepsis. Ik wil de autonomie en het recht op de zorg van mijn lijf en gezondheid terug. Ik wil desnoods geloven in alle illusies waar u en de uwen zo bang voor zijn. Ik wil nog liever opgelicht worden door honderd kwakzalvers, dan dat er iemand voor mij gaat bepalen of iets wel of niet goed is. Ik wil mijn recht op informatie terug, ik wil dus ook bijsluiters over mijn “natuurlijke medicijnen” en gekke preparaatjes. Ik wil vrij op internet en in wat voor alternatief circuit dan ook bepalen wat ik wil gebruiken. Dat betekent dat ik wil dat die producenten gewoon vermelden waar hun “preparaat” voor is. Ik ben geen onwetende minkukel die door jullie bewindslieden klein en dom wil worden gehouden.
Ik geloof in vrij ondernemerschap, eigen verantwoordelijkheid en af en toe in woeste experimenten. Ik ga voor risico en autonomie. Veel medicijnen zijn nuttig en noodzakelijk. Echter er is gelukkig ook nog veel meer wat werkt. Ik weet dat illusies werken, mentale kracht en placebo’s ook. Dus gun mij deze zogenaamde kwakzalvers en laat mij de bijsluiters lezen met niet wetenschappelijke voorlichting over mijn homeopathische middeltjes en kruidenthee.

Hetzelfde geldt voor de natuurlijke zaden voor mijn moestuintje die ik door jullie verkwanseling van mijn recht op vrije keuze straks verdwijnen, ten koste van genetisch gemanipuleerd zaad. Ik zeg niet dat dat zaad verkeerd is, maar ik wil mijn recht op vrije keuze en ik wil dolgraag een vrij aanbod van wie dan ook op wat voor gebied dan ook.
Ik weiger overgeleverd te worden aan jullie betutteling en de bizarre keuze van jullie voor bedrijven als Bayer en aanverwante multinationals, die straks monopolist zijn op medicijngebied maar ook op het gebied van zaden, plantveredeling en diervoeder. Ik vind deze ontwikkelingen zeer verontrustend en griezelig.
Honderd keer liever een prettige illusie door alternatieve gezondheidsfreaks die sappelen en experimenteren met biologische zaden en voedsel, dan overgeleverd te zijn aan de manipulators van de biochemische bedrijven en griezelige medicijn promotors. Geef mij maar moedernatuur en beteugel alsjeblieft die vreselijke sceptici van de stichting scepsis en de fanatici onder de medicijnwetenschappers.
Alertheid heb ik niks op tegen, maar wel op de huidige betutteling en de uitlevering van onze gezondheid en welzijn aan de grote medicijnproducenten en hun dienaren.

O ja en misschien wel het allerbelangrijkste, dan zijn er moedige oncologen die kinderlevens willen redden met experimentele medicijnen dan mag dat ook weer niet. Betuttel deze levensredders niet. Geef ze de ruimte dat te doen waar ze voor staan, namelijk kinder- en mensenlevens redden.

Ik wil Nederland terug als een vooruitstrevend, ondernemend en progressief land wat voorop loopt in de wereld. Stop de betutteling, het inperken van mijn rechten en alle leven beperkende regeltjes. Geef ruimte aan autonomie, creativiteit, ondernemerschap en durf.

Gegroet,

Albert Aukes

 

Afgelopen week moest ik naar ziekenhuis de Tjongerschans voor een onderzoekje. Ik had ergens nog een ponskaartje liggen en met dat kaartje in de aanslag toog ik richting de eerste de beste balie die ik zag toen ik binnenkwam.

“Heeft u al een patiëntenkaart?” vraagt de mevrouw achter de balie. Ik toon enthousiast mijn ponskaartje. “Nee meneer die gebruiken we niet meer,” zegt de dame.

 “Doet u me dan maar een nieuwe.“ Maar dat blijkt daar niet te kunnen bij die balie. De aardige mevrouw vertelt me dat ik naar de inschrijfbalie moet die een eind verderop in de hal is. Vol goede moed loop ik er naar toe. In de verte ontwaar ik twee dames in een soort van uniform. Het is er niet druk, sterker nog, er is geen kip te bekennen. “Aha, dat komt mooi uit. Die dames vervelen zich vast en zullen blij zijn dat ze iemand kunnen helpen.” Bij de balie aangekomen meld ik me met de woorden:”Hallo, hier ben ik om me in te schrijven.” De oudste van de twee kijkt me vernietigend aan en zegt: “U heeft niet op de knop gedrukt, daardoor heeft u geen nummer en kunnen we u niet helpen.”  Ik kijk haar aan of ze me niet voor de gek houdt. Nog steeds kijkt ze me bloedserieus aan. “Waar is de verborgen camera?” vraag ik haar lacherig. “Nee meneer, u moet op die knop daar drukken,” is haar antwoord. Ik kijk om en zie een metertje of zes, zeven terug een soort plateau. Ik loop terug en met een theatraal armgebaar druk ik de daar aanwezige knop in. Op dat moment trekt de mevrouw een microfoon tevoorschijn en roept het nummer om. Ze kijkt hierbij nog steeds bloedserieus. Hierop krijg ik een onbedaarlijke lachstuip en ik moet me echt zelf in de hand houden om niet over de grond te rollen van het lachen. Twee zeer gekwetste dames kijken met een strak gezicht in mijn richting. Ik vraag nogmaals of ze wel zeker weten dat er geen camera ergens verstopt is. Het lijkt wel een slapstick waar ik in terecht gekomen ben; fantastisch om dit mee te mogen maken. Terug aan de balie vragen ze om mijn identiteitsbewijs. Ik vraag of een rijbewijs ook mag. Dat mag en dan gebeurt het……

Vraagt die strenge mevrouw me of ik even in de camera wil kijken.” Zie je wel” roep ik uit,” candid camera!” De blik die me dan wordt toegeworpen laat me bijna bevriezen. “Nee”snauwt ze bijna, “we moeten een foto van je hebben.” Ik kijk om me heen en vraag waar de fotograaf dan is. Dit was bijna teveel van het goede voor haar en met een heftig gebaar wijst ze naar een soort bol op een flexibel stuk draad. Ik kijk even heel goed en zie dat er een camera in verscholen gaat. Het is een soort webcam. “Zeker weten dat u dit niet allemaal toch stiekem opgenomen hebt?” vraag ik haar nog steeds erg lacherig. “Meneer kijkt u nu maar in de camera,” bitst ze me toe.

Braaf deed ik toen maar wat me gevraagd werd. En ik realiseerde me dat humor en frustratie dicht bij elkaar kunnen liggen. Ik maakte onbewust de keuze om er vanuit humor naar te kijken en heb een geweldige middag gehad. De dames die zo stringent hun regels volgden kijken hier ongetwijfeld anders tegen aan. Of dit ziekenhuis op deze manier hun klantgerichtheid wil tonen door mij een dosis zeer gezonde humor te bezorgen en zo mijn gezondheid een boost te geven waag ik te betwijfelen. Maar lachen was het zeker.

Advertenties