You are currently browsing the tag archive for the ‘liefde’ tag.

Heit en Mem

Heit en Mem

Ik ben een gelukkig mens dat ik mijn beide ouders nog heb. Mijn vader is 89 en mijn moeder is 85. Ik mag nog volop van ze genieten. Ondanks hun leeftijd staan mijn Heit en Mem nog volop in het leven. Ze zijn echt een voorbeeld voor mij. Ze zijn open, genieten van het leven en staan volledig in het hier en nu. Ik kan mijn gevoelens en gedachten met hen delen, pittige discussies voeren; niets is ze te gek.

 

Enige tijd geleden ging ik bij ze langs en vroeg mijn ouders hoe het met hen ging. Enthousiast begon mijn Heit te vertellen dat hij en Mem die ochtend een Thaise massage hadden gehad. Mijn mond viel open. Hij vertelde dat hij tegen Mem had gezegd daar wel eens zin in te hebben.

“O “, had Mem gezegd ,”dat lijkt mij ook wel wat, weet je ik google wel even of er hier in de buurt iemand is die dat doet.”

Ze vond een adresje in Leeuwarden, belde en ze konden die zelfde ochtend nog langskomen.

Uitgebreid vertelden ze me hoe fantastisch die massage was geweest. Ik kwam niet meer bij van het lachen en complimenteerde hen intussen met hun ondernemingszin en levenslust.

 

Een ander mooi voorbeeld van open in het leven staan is dat mijn vader mij laatst vroeg: “Zijn er nog dingen uit je opvoeding die je nog dwars zitten richting mij? Wil je me vergeven voor alles waarin ik tekortgeschoten ben? Het spijt me, jammer dat ik toen niet wist wat ik nu weet.”

Het ontroerde me, prachtig hoe hij het verwoordde.

“Dank je wel Heit voor je mooie woorden”, antwoordde ik hem, “ en ik heb je al heel lang geleden alles vergeven. Sterker nog ik ben je dankbaar voor alles wat je mij ooit hebt gegeven, je onvoorwaardelijke liefde en je fouten. Beide had ik nooit willen missen. Jouw fouten hebben mij geleerd te incasseren, het heeft me inzicht in mijzelf gegeven en hierdoor heb ik mezelf kunnen ontwikkelen. Je liefde en je fouten, dus mijn opvoedingsbagage hebben mij mede gemaakt tot wie ik nu ben en daar ben ik je ontzettend dankbaar voor. Stel dat je me een perfecte en correcte opvoeding had gegeven. Ik moet er niet aan denken. Het ongemak en de worsteling die jullie me af en toe bezorgden werkte als een soort conditie training. Door de tijdelijke disbalans die ontstond kon ik groeien en me zelf verbeteren. Dus de opvoedingsbagage die ik van jou heb gekregen heeft mij geholpen te zijn in wie ik nu ben en daar ben ik ontzettend blij mee.  Ik heb er veel van geleerd.

 

Hij had de tranen in zijn ogen en zei: ” Dank je wol leave jonge, ik hald fan dy.”

Advertenties

Ze is een zeer gewetensvolle vrouw die altijd haar uiterste best doet de ander ter wille te zijn. Ze is lang en heeft een donkere oogopslag. Haar energie is zacht en een tikje dromerig. Jaren heeft ze gewerkt als P&O adviseur. Een half jaar terug is ze ontslagen. Ze voldeed niet meer aan het nieuwe profiel. De nieuwe P&O medewerkers dienen assertief en proactief te zijn. Haar grootste gebrek was haar dienstbaarheid en haar hulpvaardigheid.

Ze mocht iemand kiezen om haar te helpen een nieuwe baan te zoeken en het verdriet te verwerken. Zo kwam ze bij mij terecht.

Ze vertelt me dat ze te lief is en grenzen wil leren stellen en assertiever worden. “Hoezo te lief?” vraag ik, “wat is er dan mis met lief zijn?”“Volgens mijn manager geef ik mensen te gemakkelijk hun zin en houden ze daardoor geen rekening met mij en de belangen van ons bedrijf.  Hij vindt dat ik hierdoor niet geschikt ben voor P&O werk en ik denk dat hij misschien wel gelijk heeft. Ik moet assertiever worden.”

We gaan aan de slag en onderzoeken haar leervraag. Uiteindelijk komen we er achter dat ze, ongeacht welke baan ze heeft, weer dienstbaar en hulpvaardig zal en wil zijn. Dit zijn haar kwaliteiten en het is belangrijk voor haar dat ze die kan inzetten.

Uit ons gesprek blijkt dat als iemand emotioneel  of dominant overkomt, ze als beschermingsmechanisme in gedachten een soort kamertje creëert waar ze heen kan vluchten. Ze houdt van harmonie en bij disharmonie is dat haar uitweg.  Dit kamertje is stevig begrensd met sterke muren en voelt veilig aan. Het lijkt dan of ze er niet meer is, zodat de mensen om haar heen minder rekening met haar houden. Iemand die er niet is doet er minder toe.  Ze laat van alles over haar heenkomen en zaken aan haar voorbij gaan door haar afwezigheid.

Assertiviteit heeft ze niet nodig en ze hoeft ook geen grenzen te stellen. Ze begrenst zichzelf eerder te veel.  Ze kan haar grenzen en muurtjes beter op heffen en te voorschijn te komen met de kwaliteiten die ze wel heeft, zodat ze gezien wordt. Door aanwezig en in contact te zijn kan ze lief en hulpvaardig naar zichzelf en de ander zijn. Dan is ze in balans met haarzelf en wat ze organisaties kan brengen.

Zodra in ons gesprek haar dit duidelijk wordt valt het kwartje.  “Wat ben ik hier blij mee, want het voelde al zo raar om assertief te moeten doen en grenzen te trekken. Het is alsof er een blok van mijn hart valt. Ik weet niet of het me direct lukt om niet meer naar mijn gedachtekamertje te vluchten, maar ik zal er op letten en er voor zorgen dat ik aanwezig ben.”

Ik was geraakt door deze zachte en lieve vrouw.  Wat een verademing als mensen die zogenaamd te lief zijn te voorschijn komen. Hoezo te lief? We mogen oneindig veel liever zijn naar onszelf en de ander. Vrede op aarde:)

Femmie heeft er de laatste tijd last van dat opmerkingen en gebeurtenissen haar nogal raken. Ze begrijpt niet hoe dit kan. Het is net of ze vroeger wat beter kon relativeren dan nu. Alles komt zo heftig binnen. Ze is nu alweer een aantal jaren hard met zich zelf in de weer om te ontdekken wie ze is en wat ze wil. Op haar geheel eigen wijze heeft ze flink aan haar eigen ontwikkeling gewerkt. Ze heeft het gevoel veel opener te zijn,  haar mening spreekt ze beter uit en ze komt tegenwoordig beter op voor zichzelf. Wat ze alleen nogal lastig vind, is dat doordat ze de dingen beter doorziet, ze zich ook alles wat meer aantrekt. Neem nu bijvoorbeeld haar zuster. Vroeger adoreerde Femmie haar. Haar zus was er altijd en nam een deel van de opvoeding en verzorging van haar moeder over. Haar oudste zus regelde heel veel zaken binnen het gezin. Vaak wist ze te bemiddelen en zorgde dat ieder gezinslid zich prettig voelde.  Maar de laatste tijd doorziet Femmie dat een deel van het gedrag van haar zus bestaat uit manipulatie. Femmie vindt het belangrijk dat haar moeder met de kerst niet alleen is en besluit dit met de broers en zus te overleggen. Zoals altijd neemt haar oudste zus het regelen al vrij snel over. Uiteindelijk heeft ze het zo geregeld dat Femmie en haar broer voor moeder zorgen en zij zelf met de kerstdagen geen familie afspraken heeft. Femmie besluit er wat van te zeggen, maar zus lief draait het direct om door te zeggen: ‘Hoezo klaag je nu? Het lijkt wel alsof je de kerst niet samen met moeder door wil doorbrengen. Je moet toch blij zijn dat jij de eerste kerstdag met moeder  door kan brengen.’ Door deze opmerking raakt Femmie volledig van slag. Ze vindt het gemeen van haar zus. Ze komt er steeds meer achter komt hoe haar zus dit doet en ze probeert zich er wel voor af te sluiten maar dat lukt niet echt. Vooral omdat ze de laatste tijd overal om zich heen mensen meemaakt die op dezelfde manier konkelen en bezig zijn met hun eigen belang. Femmie wordt er misselijk van.

Op een dag zit ze te kletsen met een spontane, verfrissende jongeman die net in haar team is komen werken. Zijn naam is Alex. Hij is open en ongedwongen. Ineens steekt ze haar hele verhaal af. Hij luistert en na haar relaas zegt hij:’ Volgens mij is je zuster niet veranderd en al die andere mensen ook niet. Ik geloof dat jouw ogen geopend zijn en de dingen die gebeuren nu beter kan zien.’  ‘Hoe bedoel je?’ vraagt ze. ‘ Je ziet nu heel scherp wat er gebeurt en hoe je zus handelt. Vroeger keek je met andere ogen naar je zus. Je zag alleen de positieve dingen. Dus zag je alleen datgene wat je wou zien. De rest kon je niet zien. Het probleem is dat je nu met een hele scherpe blik te veel focust op het negatieve. Je kijkt met een haviksblik en dat is waar je tegen aan loopt op dit moment.’ Femmie trekt haar wenkbrauwen omhoog en vraagt opnieuw:’ Hoe bedoel je dat?’ Alex legt uit dat ze een valkuil heeft gecreëerd door in plaats van de roze bril op te zetten, nu de haviksbril heeft opgezet. Hij vergelijkt het met een sterk vergrootglas waarmee je naar een gezicht kunt kijken. Het gezicht van zelfs de knapste persoon wordt dan een soort van maanlandschap. Hij stelt Femmie voor om zich af te vragen wat er gebeurt als ze wat meer gaat uitzoomen. Dus in plaats van de haviksblik met de ogen van een paard te gaan kijken. Paarden kijken niet gedetailleerd maar zien de hele omgeving. Ze kijken als het ware met zachte ogen.

Tijdens dit relaas vullen Femmie haar ogen zich met tranen. ‘ Ik denk dat ik het begrijp’, snottert ze ‘ik zie net als vroeger maar een klein deel van het hele spectrum. Ik mag ook de positieve kant van mijn zus niet vergeten. Alles hoort er bij, het mooie en minder mooie. Ik probeerde steeds maar mijn negatieve gedachten los te laten maar dat lukte me maar niet. Dat kon ook niet zolang ik door het vergrootglas bleef kijken.’ ‘Precies’, beaamt Alex ’je hoeft ook niks los te laten. Als je alles van een ander kunt zien vul je het gehele spectrum van diegene en ontstaat er evenwicht en dus neutraliteit. Je ziet een compleet mens met alle mooie en slechte kanten.’Femmie begint te stralen en realiseert zich dat ze nu ineens Alex ook heel anders ziet. Hij is meer dan alleen een jong en nieuw teamlid. Ze is stomverbaasd over zijn inzicht en levenswijsheid. Wie had dat kunnen denken? Ineens schaamt ze zich, want ze heeft best een aantal mensen om zich heen tekort gedaan met haar haviksblik. Ze besluit voortaan, naast haar scherpte, ook met zachte ogen te kijken om het hele spectrum van ieder mens goed te kunnen waarnemen.

Ooit lang geleden maakte ik het volgende mee:

“He pa wat betekent dat spiri gedoe van tante Johanna eigenlijk” ? Ik kijk mijn zoon verwonderd aan. “Hoe bedoel je dat jongen”? vraag ik hem. “Ze heeft het toch steeds tegen jou dat jij meer spiri moet worden”. “Oh je bedoelt spiritueel.” Ja papa, dat bedoel ik. Als ze met je praat is het net of jij wat dommig bent papa. Jij begrijpt heel veel dingen niet lijkt wel. Tante zegt dat er heel veel dingen zijn die jij moet leren. Ik dacht dat kinderen veel moeten leren. Waarom moet jij ook nog veel leren papa? Ik dacht dat jij altijd alles weet.” “Nee lieverd je vader weet niet alles. En papa kan ook nog heel veel dingen leren. Vooral dingen die papa interessant vindt en dingen die papa helpen andere mensen goed te begrijpen. Ik begrijp tante Johanna niet altijd helemaal. Ze is heel lief en papa is dol op haar. Tante Johanna zegt dat ze mensen kan genezen met haar handen en ze vind dat papa dat ook moet leren.”Wil je dat niet papa?” “Nee dat wil ik niet. Papa kan andere dingen heel goed. Ik kan bijvoorbeeld heel goed trekker rijden en hout hakken. En ik ben goed in mijn werk en kan leuk met jullie spelen. Maar ik kan niet wat jouw tante kan. Ook kan papa minder goed dingen in elkaar zetten, dat kan je mama veel beter. Zo kan ik sommige dingen wel en andere dingen niet. Net zoals jij heel goed kunt rekenen en taal wat moeilijker vindt. Jij bent ook veel beter in memory (=spelletje) dan papa. We kunnen sommige dingen heel goed en andere dingen wat minder. Dat is niet erg want als ik iets niet goed kan kun jij me helpen. En verder kan ik goed papa zijn want dat is het aller-leukste.” De ogen van mijn zoon beginnen te stralen en hij zegt:”Dat is waar papa, jij bent de allerliefste papa ter wereld en jij hoeft niet spiri te zijn, want ik vind je gewoon leuk zoals je bent hoor papa.”

Ik realiseerde me pas heel veel later dat spiritualiteit niks te maken heeft met wat tante Johanna van me vroeg. Ik kom mensen tegen die zichzelf spiritueel noemen en dan bezig zijn met bijvoorbeeld reiki of tarot en zich dan gedragen t.o.v. mij of ik iets essentieels mis in het leven. Ook bezocht ik eens een congres over spiritualiteit. De sfeer die de mensen uitstraalden die zich dicht bij de “meester” bevonden deed me bijna klein voelen. Ze hadden iets verhevens, een soort onaanraakbaarheid, het leek of hun de ogen was geopend, zij zagen dingen die ik absoluut niet kon waarnemen.  Ik krijg dan het gevoel dat ik nog een lange weg te gaan heb en misschien is dat ook wel zo.

Gelukkig voor mij zijn er momenten van een absolute aanraking en ontroering. Waaronder het bovenstaande gesprekje met mijn zoon.  In dit kleine intieme gesprek met mijn zoon ontvouwde zich voor mij een glimp van werkelijke spiritualiteit. Het bracht me bij de essentie van vader zijn: betekenisvol en aanwezig zijn voor mijn zoon (en dochters).  En hij liet merken dat hij dat waardeerde. Dat is voor mij spiritualiteit, ontdaan van alle opsmuk en recht uit het hart.

“De resultaten vallen weer tegen. Hoe komt het toch dat mijn medewerkers hun verantwoordelijkheid niet pakken?” vraagt Bert, een directeur van een groot bedrijf, zich af tijdens het avondeten. “Ze gaan er niet voor, ik mis hun betrokkenheid en motivatie. Volgens mij moet ik ze veel harder aanpakken en meer afrekenen. Ze mogen blij zijn dat ze werk hebben. Maar nee hoor ze werken de boel ook nog eens tegen. Ik ben er inmiddels klaar mee”. Met stijgende verwondering volgt zijn gezin dit relaas. “Ik begrijp die medewerkers van jou wel hoor papa”, zegt zijn 17 jarige dochter Jolanda, “op je werk ben je gewoon af en toe een nare vent. Je zeurt maar over prestaties en deadlines en ook ben jij bang dat ze hun werk niet goed doen. Dan is het toch logisch dat ze voorzichtig gaan doen en afwachten tot jij zegt hoe het moet. Jouw probleem is dat je gewoon niet van die mensen houdt.”

“ Lieverd, wat is dat nu voor iets geks, natuurlijk hou ik niet van die mensen dat is toch logisch? Die mensen werken gewoon voor mij en worden betaald voor wat ze doen.” “Papa je bent echt een gekke lieverd die nu onzin uitkraamt en niks begrijpt van wat je ons altijd geleerd hebt. Jij zegt altijd dat je van je werk houdt. Dan houd je dus ook van de mensen die voor je werken. Zij horen bij je werk. Houden van elkaar is de sleutel voor zelfvertrouwen en succes roep je tegen ons.

Dat vind ik ook logisch want je zegt altijd dat je heel veel van ons houdt en ons vertrouwt. Hierdoor heb ik heel veel zelfvertrouwen gekregen en gaat het zo goed op school. Je zit me niet achter de broek aan en controleert me ook nooit. Jij hebt altijd gezegd dat ik mijn kansen moet pakken en moet gaan voor de dingen die ik leuk vind en graag wil. Je zegt dat het mijn eigen verantwoordelijkheid is om er iets van te maken. Als ik dan een goed cijfer heb of iets anders leuks heb meegemaakt vertel ik je dat en jij luistert dan en geeft me dan altijd een compliment en vertelt me hoe trots je op me bent. Dat vind ik leuk en vroeger hielp me dat als ik eens geen zin had. Nu hoef je dat niet meer te zeggen want ik weet wat ik wil en ik geniet ervan als ik weer iets moeilijks heb gedaan en het is me gelukt.

Soms heb ik geen zin of doe ik wat stoms, dan geef je me op de donder, maar dat vind ik niet erg want ik weet dat je van me houdt en het beste met me voor hebt. Natuurlijk doe ik dan wel boos terug maar ik weet dat je dat wel logisch vind. Dan praten we het uit, en jij zegt dan altijd dat we daar van leren en onszelf zo verbeteren.

Dus pap op je werk moet je op dezelfde manier handelen. Je mensen heel veel liefde, complimenten en vertrouwen geven. Dan voelen ze zich gewaardeerd door jou en als je ze dan op hun donder moet geven vinden ze dat niet erg. En als jij iets stoms doet moeten ze ook net als mij gewoon ruzie met je maken. Ik weet dat je dat niet erg vind. Bij een paar van mijn vriendinnen is dat echt wel anders. Die kunnen thuis niks zeggen. Hun zelfvertrouwen is ook veel minder en ze doen daardoor minder hun best, ze denken dat ze hun ouders daarmee hebben, maar ze hebben zichzelf ermee. Bij jou op het werk doen de mensen hetzelfde als die vriendinnen. Ze voelen niet dat je hun waardeert en van ze houdt, dus gaan ze je tegenwerken. Dus papa je moet de mensen die voor je werken net zo’n opvoeding geven als ons, dan heb je gegarandeerd meer succes dan nu, kijk maar naar je eigen kinderen”.

Bert kijkt ontroerd naar zijn dochter en realiseert zich dat ze hem zojuist het mooiste cadeau heeft geven dat er bestaat. Hij weet wat hem te doen staat.

Advertenties