You are currently browsing the tag archive for the ‘waardering’ tag.

In een workshop die ik gaf hadden we het over lichaamstaal, houding en onze gevoeligheid voor negatieve gedachten en oordelen naar elkaar. Vooral het belang van erkenning en waardering kwam aan bod omdat het mensen laat groeien en veel motivatie geeft. Na afloop van de workshop kwam er een man naar me toe. “Ik ken je nog maar een uur, maar het is net of we elkaar al jaren kennen. Ik heb het gevoel dat jij me wel gaat begrijpen. Ik ben al wat ouder en mijn bazen willen me aan de kant zetten. We moeten bezuinigen en ze vinden mijn functie van huismeester overbodig. Ik houd mijn complex netjes en de bewoners zijn blij met me. Ik knap veel zaken op voor de bewoners en ik probeer steeds het sociale gezicht van ons bedrijf te vertegenwoordigen. Ik let op of mijn oudjes niet verkommeren of verpieteren vanuit de eenzaamheid die er vaak is. Nu moest ik bij mijn bazen komen en vroegen ze me of ik niet wat anders zou willen doen of misschien wat eerder wilde stoppen.”
De tranen kwamen in zijn ogen. “Maar ik vind het zo zinvol wat ik doe. Aan de bewoners merk ik hoe belangrijk ik voor ze ben. En als ze mijn baan afnemen, wat moet ik dan? Door mijn werk hoeven heel veel andere kosten niet gemaakt te worden, dat weet ik zeker. Ik heb het daarover gehad met mijn manager. Hij keek alleen wat meewarig naar mij, alsof ik gek was. Dat deed mij zo’n pijn. Ik vertel je dit verhaal opdat jij het door kunt vertellen. Het is toch belangrijk dat we zorg voor elkaar hebben? Ik geloof in wat ik doe, maar ik weet niet of ik het wel red als ik dit niet meer mag doen.”
Zijn verhaal raakte me en dat vertelde ik hem.

Advertenties

Ooit lang geleden maakte ik het volgende mee:

“He pa wat betekent dat spiri gedoe van tante Johanna eigenlijk” ? Ik kijk mijn zoon verwonderd aan. “Hoe bedoel je dat jongen”? vraag ik hem. “Ze heeft het toch steeds tegen jou dat jij meer spiri moet worden”. “Oh je bedoelt spiritueel.” Ja papa, dat bedoel ik. Als ze met je praat is het net of jij wat dommig bent papa. Jij begrijpt heel veel dingen niet lijkt wel. Tante zegt dat er heel veel dingen zijn die jij moet leren. Ik dacht dat kinderen veel moeten leren. Waarom moet jij ook nog veel leren papa? Ik dacht dat jij altijd alles weet.” “Nee lieverd je vader weet niet alles. En papa kan ook nog heel veel dingen leren. Vooral dingen die papa interessant vindt en dingen die papa helpen andere mensen goed te begrijpen. Ik begrijp tante Johanna niet altijd helemaal. Ze is heel lief en papa is dol op haar. Tante Johanna zegt dat ze mensen kan genezen met haar handen en ze vind dat papa dat ook moet leren.”Wil je dat niet papa?” “Nee dat wil ik niet. Papa kan andere dingen heel goed. Ik kan bijvoorbeeld heel goed trekker rijden en hout hakken. En ik ben goed in mijn werk en kan leuk met jullie spelen. Maar ik kan niet wat jouw tante kan. Ook kan papa minder goed dingen in elkaar zetten, dat kan je mama veel beter. Zo kan ik sommige dingen wel en andere dingen niet. Net zoals jij heel goed kunt rekenen en taal wat moeilijker vindt. Jij bent ook veel beter in memory (=spelletje) dan papa. We kunnen sommige dingen heel goed en andere dingen wat minder. Dat is niet erg want als ik iets niet goed kan kun jij me helpen. En verder kan ik goed papa zijn want dat is het aller-leukste.” De ogen van mijn zoon beginnen te stralen en hij zegt:”Dat is waar papa, jij bent de allerliefste papa ter wereld en jij hoeft niet spiri te zijn, want ik vind je gewoon leuk zoals je bent hoor papa.”

Ik realiseerde me pas heel veel later dat spiritualiteit niks te maken heeft met wat tante Johanna van me vroeg. Ik kom mensen tegen die zichzelf spiritueel noemen en dan bezig zijn met bijvoorbeeld reiki of tarot en zich dan gedragen t.o.v. mij of ik iets essentieels mis in het leven. Ook bezocht ik eens een congres over spiritualiteit. De sfeer die de mensen uitstraalden die zich dicht bij de “meester” bevonden deed me bijna klein voelen. Ze hadden iets verhevens, een soort onaanraakbaarheid, het leek of hun de ogen was geopend, zij zagen dingen die ik absoluut niet kon waarnemen.  Ik krijg dan het gevoel dat ik nog een lange weg te gaan heb en misschien is dat ook wel zo.

Gelukkig voor mij zijn er momenten van een absolute aanraking en ontroering. Waaronder het bovenstaande gesprekje met mijn zoon.  In dit kleine intieme gesprek met mijn zoon ontvouwde zich voor mij een glimp van werkelijke spiritualiteit. Het bracht me bij de essentie van vader zijn: betekenisvol en aanwezig zijn voor mijn zoon (en dochters).  En hij liet merken dat hij dat waardeerde. Dat is voor mij spiritualiteit, ontdaan van alle opsmuk en recht uit het hart.

Advertenties